O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

„Syndrom miotowego rodzeństwa” - dwa małe szczeniaki i jeden WIELKI problem

 

Od ponad dwudziestu lat prowadzone są intensywne badania wilczego i psiego DNA w celu określenia pochodzenia tego drugiego gatunku. Od wielu dekad niepodzielnie panuje przekonanie, że to właśnie wilki są bezpośrednimi przodkami psa domowego. Na taki stan rzeczy wskazuje wiele naukowych dowodów. Jednak sposób patrzenia na psy tylko przez pryzmat wilków sprawia, że są one z nimi wciąż porównywane na wielu różnych płaszczyznach, a to pociąga za sobą różne konsekwencje - nie zawsze korzystne dla psów.

 

Wyniki uzyskane w toku prowadzenia wielu badań nie pozostawiają wątpliwości, że choć psy dzieli z wilkami wspólne DNA, to chociażby pod względem zachowania wiele te gatunki dzieli. Należy zwrócić uwagę na to, że psy są zwierzętami społecznymi, a nie tak jak wilki stadnymi!!! Na dokładkę potrafią wchodzić w aktywne relacje nie tylko z osobnikami własnego, ale także innych gatunków (czego nie robią wilki), lecz (jeszcze raz to podkreślimy) nie tworzą (tak jak wilki) stad.

 

Dlaczego o tym wspominamy? Psia matka, która wychowuje szczenięta samotnie, wychowuje swoje potomstwo na doskonałe psy, które w przyszłości będą towarzyszyć człowiekowi. Wilki, które wychowują wilcze szczenięta z udziałem wilczej watahy, wychowują je na doskonałe wilki, które będą przygotowane do życia jako zdolne do przetrwania w dzikim środowisku drapieżniki. Kiedy człowiek nabywa i zaczyna wychowywać miotowe rodzeństwo lub dwa szczenięta w podobnym wieku, zwykle popada w kłopoty. Dlaczego? Postaramy się na to pytanie odpowiedzieć w poniższym artykule.

 

 

Zjawisko znane pod pojęciem „syndrom miotowego rodzeństwa” („littermate syndome”) to nienaukowy termin, który odnosi się do całego szeregu problemów behawioralnych, które zwykle pojawiają się, gdy miotowe rodzeństwo jest wychowywane w tym samym gospodarstwie domowym ponad optymalne 8 do 10 tygodni życia, kiedy to z zasady szczeniaki trafiają już do nowych domów.

 

„Syndrom miotowego rodzeństwa” przede wszystkim kojarzony jest z miotowym rodzeństwem lub dwoma szczeniakami w podobnym wieku, które trafią do jednego domu i są tam razem wychowywane. „Syndrom miotowego rodzeństwa” nie występuje w każdym przypadku, jednak zdarza się na tyle często, że szkoleniowcy, behawioryści, a nawet schroniska i fundacje stanowczo odradzają zakup/adopcję psiego rodzeństwa miotowego lub dwóch szczeniąt w podobnym wieku do tego samego gospodarstwa domowego i doradzają, aby odstęp pomiędzy nabyciem jednego, a drugiego szczeniaka wynosił co najmniej sześć miesięcy.

 

Niestety nie można tego samego powiedzieć o hodowcach psów. Hodowcy nie zawsze zniechęcają klienta do „podwójnego zakupu/adopcji”. Często wynika to z niewiedzy, bądź kierowania się fałszywymi wyobrażeniami o bezproblemowym posiadaniu więcej niż jednego szczenięcia z jednego miotu w tym samym czasie. Fakt, o „syndromie miotowego rodzeństwa” niezbyt często mówi się w środowisku hodowców, toteż wiedza o tym syndromie może być znikoma, a niektórzy nawet podważają jego istnienie.

 

Poza tym bywa, że sami hodowcy zostawiają sobie miotowe rodzeństwo, bądź znają osoby, które takowe posiadają i wychowanie maluchów przebiegło bezproblemowo. Nie widzą więc oni zagrożenia w posiadaniu dwóch szczeniaków z miotu jednocześnie. Tymczasem, gdyby wiedzieli, że wychowanie szczeniaków z jednego miotu w ich hodowli, gdzie przebywają inne (dorosłe) psy przebiega na nieco innych zasadach, a prawa statystyki nie odnoszą się do indywidualnych przypadków, to z pewnością zmieniliby pogląd na temat posiadania dwóch szczeniąt z jednego miotu lub szczeniąt w podobnym wieku w jednym gospodarstwie domowym.

 

Jeśli stoisz przed wyborem: jeden szczeniak lub dwa na raz, powinieneś przeczytać dalszą część artykułu. Tak, rozumiemy, często o nabyciu więcej niż jednego szczeniaka mogą decydować różne, wg Ciebie „praktyczne” przesłanki typu: chcesz posiadać dwa psy, dwa pieski - będzie im raźniej, jeden kłopot, jedno odchowanie, jeden remont wnętrz, gdyby doszło do jakieś nieprzewidzianej katastrofy... Na pierwszy rzut oka takie podejście może wydawać się racjonalne, ale nie masz pojęcia w jak wielkim tkwisz błędzie...

 

Większość profesjonalistów zajmujących się psami zaleca, abyś miał tylko jednego szczeniaka na raz, po to abyś był w stanie wychować takie szczenię na niezależnego i pewnego siebie osobnika (przypomnij sobie początek artykułu). Chociaż nie jest niemożliwe jednoczesne wychowanie dwóch dobrze przystosowanych do życia psów pochodzących z jednego miotu lub będących w zbliżonym wieku, to jednak jest to zadanie o wiele trudniejsze i będziesz musiał uważać, aby uniknąć częstej przyczyny zahamowania rozwoju emocjonalnego, czyli „syndromu miotowego rodzeństwa”.

 

Typowe problemy, które opiszemy poniżej, wynikają z niewłaściwej socjalizacji podczas kluczowych pierwszych 6 miesięcy życia szczeniąt. Ukończenie przez szczenięta dwunastu tygodni życia jest ostatecznym terminem, kiedy miotowe rodzeństwo powinno być finalnie rozdzielone i umieszczone w ich nowych, docelowych domach. Daje im to wystarczająco dużo czasu, aby dojrzały fizycznie, nauczyły się ważnych zachowań, ale przede wszystkim, aby nauczyły się być samodzielnymi psami i odkrywały nowe rzeczy poza komfortem i bezpieczeństwem oferowanym przez matkę i rodzeństwo.

 

Posiadanie miotowego rodzeństwa to nie tylko dwa razy więcej obowiązków, podwójne wydatki na żywienie czy opiekę weterynaryjną, ale też dodatkowe wyzwania związane z ich prawidłowym wychowaniem. Mózgi szczeniąt rozwijają się, dopóki nie osiągną dojrzałości płciowej (a nawet trochę dłużej). Istnieją przekonujące badania świadczące o tym, że ​​jednoczesne wprowadzenie miotowego rodzeństwa lub dwóch szczeniąt w podobnym wieku do jednego domu uniemożliwia jednemu lub obu osiągnięcie pełnego potencjału rozwojowego.

Na szczęście dla nas, temat ten został obszernie zbadany przez jedną z amerykańskich organizacji zajmujących się szkoleniem psów przewodników. Któż bowiem inny jak nie oni znają się na kreowaniu odpowiednio ukształtowanych behawioralnie psów. Aby zmaksymalizować wykorzystanie wolontariuszy zajmujących się odchowaniem szczeniąt, organizacja ta zdecydowała się przeprowadzić eksperyment. Chętnym domom przydzielono nie jedno, ale dwa szczenięta do wychowania, podwajając w ten sposób liczbę szczeniąt, z którymi organizacja mogła pracować. Wyselekcjonowane szczenięta były oczywiście odpowiednio wyselekcjonowane przed ich umieszczeniem w domach wolontariuszy, a w trakcie trwania eksperymentu znajdowały się pod stałą opieką organizacji.

To, co w trakcie trwania eksperymentu odkryła organizacja, było zaskakujące. Umieszczenie dwóch szczeniąt w tym samym gospodarstwie domowym zawsze powodowało, że co najmniej jeden szczeniak charakteryzował się nieodpowiednim do pracy temperamentem, nawet jeśli oba szczenięta wstępnie zostały wyselekcjonowane jako idealni kandydaci do takiej pracy.

Wywnioskowano, że kiedy dwa szczeniaki są umieszczane razem, uczą się na sobie polegać. Jedno ze szczeniąt zawsze staje się nieśmiałe, nawet jeśli oba były odważne i towarzyskie. To OGROMNY problem, ponieważ oznacza, że ​​nieśmiały szczeniak nigdy nie osiągnie swojego potencjału. W rzeczywistości był to na tyle poważny problem, że eksperyment z psami przewodnikami został szybko wstrzymany i do dziś organizacje zajmujące się psami przewodnikami umieszczają tylko jednego szczeniaka w domach wolontariuszy odpowiedzialnych za ich odchowanie, nawet jeśli domy te są bardzo doświadczone.

 

6 najczęstszych problemów spowodowanych przez „syndrom miotowego rodzeństwa”:

  1. Skrajne współuzależnienie.

  2. Lęk przed separacją.

  3. Słabe umiejętności społeczne.

  4. Strach przed obcymi psami, ludźmi i innymi nowymi bodźcami (neofobia).

  5. Trudności w szkoleniu (trudności w nauce podstawowych umiejętności).

  6. Nieustająca agresja rodzeństwa względem siebie.

4 wczesne oznaki świadczące o tym, że możesz mieć do czynienia z „syndromem miotowego rodzeństwa”

 

Jeśli posiadasz dwa szczeniaki i wykazują one niektóre/wszystkie z powyższych zachowań, prawdopodobnie masz do czynienia z „syndromem miotowego rodzeństwa”. Pamiętaj, że starasz się rozpoznać te problemy, gdy Twoje szczeniaki mają około 3-6 miesięcy. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ korygowanie „syndromu miotowego rodzeństwa” jest znacznie łatwiejsze w tym oknie czasowym, niż u starszych psów:

  1. Strach przed nowymi ludźmi i psami sprawia, że szczeniaki ​​szukają pocieszenia jedynie u siebie.

  2. Popiskiwanie, skomlenie, nadmierne chodzenie i ogólny niepokój, gdy szczeniaki są rozdzielone.

  3. Brak postępów w nauce podstawowych poleceń posłuszeństwa.

  4. Częste walki między rodzeństwem lub inne oznaki zaburzonej dominacji.

Zasadniczo szukaj wszystkiego, co wskazuje na anormalny rozwój szczeniąt.

 

Jak uniknąć „syndromu miotowego rodzeństwa”?

 

Specjaliści radzą, aby w przypadku zauważenia powyższych problemów umieścić psy w różnych domach. Zdajemy sobie jednak sprawę z tego, że to dość radykalne rozwiązanie, a skoro dwa szczeniaki już pojawiły się w Twoim domu to nie zamierzasz się z nimi rozstać i zastanawiasz się co możesz zrobić, aby je prawidłowo wychować.

 

Po pierwsze nie wpadaj w panikę. Z „syndromem miotowego rodzeństwa” można sobie poradzić. Nie będziemy jednak ukrywać, przed Tobą dużo pracy. Powinieneś wiedzieć, że zapobieganie „syndromowi miotowego rodzeństwa” nie tylko podwoi Twoją w tym względzie pracę, ale wręcz ją potroi. W jednym domu można jednocześnie wychować dwa niezależne i dobrze przystosowane do życia psy. Jednak będziesz musiał wykazać się sporą dyscypliną i sumiennością w działaniu.

 

„Syndrom miotowego rodzeństwa” powoduje, że psy nie przechodzą normalnego procesu rozwojowego, a jego pokonanie wymaga ogromnych nakładów pracy. W takiej sytuacji nie wychowujesz psów, aby nie były złe, ale próbujesz je uspołecznić długo po zamknięciu się „okna socjalizacji”. I to jest właśnie ta ciężka do wykonania praca!

 

Będziesz musiał trenować z każdym psem indywidualnie, a potem jednocześnie z dwoma.

 

Pamiętaj! Oddzielnie, ale po równo i sprawiedliwie!!!

 

Najważniejsze, co powinieneś osiągnąć, to zaufanie, gdy psy są od siebie oddzielone i dobre zachowanie, gdy są razem. Wierz lub nie, ale najważniejsza praca wykonywana jest wówczas, gdy psy są rozdzielone. Ten oddzielny, ale równy układ jest czasochłonny, wyczerpujący i wydaje się być sprzeczny z pierwotnym zamiarem jednoczesnego posiadania psiego rodzeństwa, jednak musisz pamiętać, że właściwa socjalizacja jest najważniejsza!

 

Dwa najważniejsze cele do osiągnięcia indywidualnie z każdym osobnikiem w przypadku posiadania miotowego rodzeństwa:

  • pewne siebie, gdy są od siebie oddzielone;

  • zdyscyplinowane, gdy przebywają razem.

W okresie socjalizacji Twoje szczenięta powinny robić wszystko osobno:

  • dwa szczeniaki = różne pory karmienia;

  • dwa szczeniaki = oddzielne zabawy;

  • dwa szczeniaki = indywidualnie prowadzone treningi;

  • dwa szczeniaki = dwie klatki kennelowe (umieszczone poza zasięgiem wzroku szczeniąt);

  • dwa szczeniaki = osobne spacery;

  • dwa szczeniaki = rozdzielne wizyty u weterynarza.

Wydaje się to ciężkie do osiągnięcia? Tak, to jest bardzo dużo pracy.

 

Najważniejsza do wykonania praca ma miejsce na początku, gdy psy są rozdzielane. To umożliwia im zbudowanie pewności siebie i niezależności oraz w przypadku wystąpienia problemu jest pierwszym krokiem naprawczym „syndromu miotowego rodzeństwa”. Pamiętaj, że psy uczą się na podstawie powtarzających się pozytywnych doświadczeń, więc dołóż wszelkich starań, aby wdrożone środki zaradcze zawsze kojarzyły się szczeniakom pozytywnie. Każdy etap szkolenia i traktowania szczeniaków w określony sposób wprowadzaj stopniowo.

 

Kiedy sprawisz, że postępowanie w wyżej opisany sposób przyniesie zadowalające efekty, możesz pomyśleć o wspólnych sesjach treningu z posłuszeństwa i wycieczkach socjalizacyjnych po to, by Twoje dwa szczeniaki nauczyły się prawidłowo funkcjonować we własnym towarzystwie - innymi słowy rzecz ujmując - aby się właściwie ze sobą dogadały. Celem całej wychowawczej pracy nie jest to, aby Twoje psy w okresie rozwoju mieszkały razem w tym samym domu, zupełnie nieświadome istnienia drugiego. Celem jest wychowanie dwóch pewnych siebie, psich indywidualistów, którzy będą mogli odnieść sukces razem i osobno.

 

Podsumowanie

 

„Syndromu miotowego rodzeństwa” to mało znany, aczkolwiek poważny problem, z którym zwykle borykają się właściciele decydujący się na nabycie miotowego rodzeństwa lub szczeniąt w zbliżonym wieku. Często do intensyfikacji problemu dochodzi wówczas, gdy zapracowani i niedoświadczeni właściciele nie potrafią odnaleźć się w nowej sytuacji i nie są w stanie prawidłowo wychować dwóch szczeniąt, unikając wszystkich tych małych chwil w ciągu dnia, które mogą spowodować większe lub mniejsze problemy.

 

Zanim nabędziesz szczenięta z jednego miotu lub w zbliżonym wieku - dokładnie przemyśl swoją decyzję, porozmawiaj z hodowcą, szkoleniowcem, behawiorystą. Oceń plusy i minusy posiadania dwóch szczeniąt jednocześnie. Oszacuj własne możliwości i przygotuj odpowiedni plan działania. Zapamiętaj: dwa małe szczeniaki to statystycznie częściej jeden WIELKI problem, niż podwójna radość.

Jeśli nie jesteś naprawdę gotowy na wyzwanie, jakim jest wychowywanie dwóch szczeniąt jednocześnie, a zarazem oddzielnie, po prostu nabądź jedno szczenię. Twoja wizja posiadania dwóch psów nie jest skazana na niepowodzenie. Zwyczajnie poczekaj z zakupem drugiego psa. Eksperci zalecają, abyś odstęp pomiędzy zakupem pierwszego, a drugiego psa wynosił co najmniej sześć miesięcy, a optymalnie jeden rok. To wystarczy, abyś mógł odpowiednio wychować swojego pierwszego psa.

Jeśli posiadasz już dwa szczenięta w zbliżonym wieku i martwisz się, że mogą one zmagać się z „syndromem miotowego rodzeństwa”, porozmawiaj z behawiorystą. To on powinien pomóc Ci obrać właściwy sposób postępowania w Twojej sytuacji.
 

Redakcja Portalu Świat Czarnego Teriera

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768