O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Pies jaki jest każdy widzi... - gwarancja i rękojmia


Zgodnie z art. 1 Ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku z późniejszymi zmianami zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Nie mniej jednak w sprawach nie uregulowanych w ustawie co do zwierząt, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy. (art. 1 ust. 2). Ustawa o ochronie zwierząt nie reguluje odpowiedzialności za ich "wadliwość", a co za tym idzie, odpowiednie zastosowanie znaleźć muszą w tym wypadku znowelizowane przepisy Kodeksu cywilnego.

 

Umowa sprzedaży psa

 

Podstawą, bardzo ułatwiającą dochodzenie swoich praw jest umowa sprzedaży psa. Trzeba nadmienić, że w przypadku sprzedaży psa umowy zawierane w formie pisemnej są nadal rzadkością. Ba, wiele osób uważa, że nie ma takiej potrzeby, bo ustanowienia ustne też są wiążące. Czy rzeczywiście mają rację? Zgodnie z art. 353 par. 1 Kodeksu cywilnego strony mogą zawrzeć jedną z tzw. umów nazwanych (należy do nich m.in. umowa sprzedaży psa) albo też ułożyć stosunek prawny według swego uznania, tj. zawrzeć umowę zarówno w formie pisemnej, jak i ustnej, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie, ani zasadom współżycia społecznego.

 

Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego przez umowę sprzedaży psa sprzedawca (w tym przypadku hodowca) zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy (w tym przypadku psa) i wydać mu rzecz (w tym przypadku psa), a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać (w tym przypadku psa) i zapłacić sprzedawcy (w tym przypadku hodowcy) określoną kwotę. Z prawnego punktu widzenia zawarcie umowy sprzedaży psa rzeczywiście nie wymaga zachowania formy pisemnej i może nastąpić w sposób "dorozumiany", poprzez zgodne oświadczenie woli stron, gdzie jedna chce sprzedać psa, zaś druga go kupić. Po złożeniu tych oświadczeń woli, zapłacie i wydaniu zwierzęcia, umowę należy uznać za zawartą, zaś jej skutkiem jest przeniesienie prawa własności do psa ze sprzedającego (hodowcy) na kupującego.

 

Oczywiście w sytuacji, gdy zarówno kupujący psa, jak i sprzedający psa (w tym przypadku hodowca) są zadowoleni z przeprowadzonej transakcji, obydwie strony wywiązują się z postanowień umowy i nic niepokojącego się nie dzieje, to taki wybór może wydać się korzystny dla obu stron. Sytuacja diametralnie ulega zmianie, gdy pojawiają się pierwsze problemy na linii kupujący-sprzedający (w tym przypadku hodowca). Dochodzenie swoich praw w sądzie bez posiadania spisanej umowy sprzedaży psa w praktyce jest bardzo trudne. Sprawy nie ułatwi nawet obecność świadków przy zawieraniu umowy słownej, ponieważ należy pamiętać, że strona pozwana również może przedstawić swoich świadków którzy, jak pokazuje praktyka, będą zeznawać na korzyść pozwanego. W sytuacjach sporych zwykle dochodzi do konfrontacji "słowo przeciwko słowu". Reasumując: przepisy prawa nie wymagają formy pisemnej dla umowy sprzedaży psa, ale ze względów czysto praktycznych zawsze powinna ona być sporządzona w formie pisemnej (tradycyjna postać papierowa z odręcznymi podpisami obu stron).

 

Obowiązki hodowcy

 

Zgodnie z zapisami Ustawy o ochronie zwierząt (art. 10a ust. 3) i wymogami poszczególnych regulaminów ZKwP hodowca zobowiązany jest do sprzedaży szczeniąt z miejsca ich chowu lub hodowli. W praktyce oznacza to, że konsument (kupujący psa) może kupić psa bezpośrednio u sprzedawcy (hodowcy). Zgodnie z art. 8 Ustawy o prawach konsumenta zrodzi to po stronie hodowcy określone obowiązki informacyjne, z których dla kwestii odpowiedzialności za sprzedawanego psa, znaczenie będzie miał obowiązek poinformowania konsumenta (kupującego psa) - najpóźniej w chwili wyrażenia przez niego woli związania się umową - w sposób jasny i zrozumiały, o ile informacje te nie wynikają już z okoliczności m.in. o określonych właściwościach zwierzęcia stanowiącego przedmiot sprzedaży tj. jego stanie zdrowia, cechach rasy oraz znanych hodowcy cechach indywidualnych danego osobnika, a także uprawnień przysługujących kupującemu psa, które wynikają z przepisów dotyczących udzielanej gwarancji i/lub rękojmi.

 

Warto zaznaczyć, że udzielenie tego typu informacji może nastąpić zarówno w formie pisemnej jak i ustnej. Nie mniej jednak w interesie hodowcy leży, by takie informacje były udzielone kupującemu psa zgodnie ze sztuką, starannie i na piśmie, co w sytuacjach spornych do mu możliwość udowodnienia, że ten obowiązek został właściwie zrealizowany.

 

Należy przy tym pamiętać, że wykorzystywany w obrocie konsumenckim wzorzec umowy podlega kontroli pod kątem ewentualnego stosowania niedozwolonych postanowień umownych, a co za tym idzie należy ostrożnie korzystać z postanowień wyłączających lub ograniczających odpowiedzialność hodowcy za określone cechy psa stanowiącego przedmiot sprzedaży, które ujawnią się po jego nabyciu. Zgodnie z art, 558 par. 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli kupującym jest konsument, to ograniczenie lub wyłączenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi jest dopuszczalne tylko w przypadkach określonych w przepisach szczególnych.

 

Nieroztropny hodowca może narazić się na spore problemy i da kupującemu psa pełne prawo do dochodzenia swoich roszczeń, jeśli udzieli mu informacji niezgodnych ze stanem faktycznym np. hodowca psa rasowego zapewni kupującego psa, że pies danej rasy będzie doskonałym psem myśliwskim - płochaczem, gdzie w rzeczywistości takie stwierdzenie nie będzie zgodne z przeznaczeniem i opisem rasy zawartym w jej standardzie. Istnieje zatem ogromne prawdopodobieństwo, że w przyszłości nabyty przez konsumenta (kupującego psa) pies nie wykaże stosownych popędów, nie przejdzie odpowiedniego szkolenia i nie spełni się w roli psa myśliwskiego - płochacza, a wykaże całkiem inne cechy typowe dla swojej rasy, o których hodowca nie poinformował konsumenta (kupującego psa) przed zawarciem umowy. Takie postępowanie hodowcy daje konsumentowi (kupującemu psa) pełne prawo do dochodzenia swoich praw.

 

Zawarcie umowy sprzedaży psa skutkuje powstaniem, po stronie sprzedającego (hodowcy) i kupującego zarówno obowiązków, jak i uprawnień. Do najważniejszych uprawnień kupującego zaliczyć należy gwarancję i rękojmię. Głównym zadaniem tych instytucji jest ochrona interesów konsumenta (kupującego psa) w wypadku nabycia wadliwego towaru (w tym przypadku psa). Bardzo często kupujący chcąc skorzystać z przysługujących mu uprawnień, myli oba pojęcia, jednak różnice występujące pomiędzy nimi są dość istotne. Kluczowa różnica polega na tym, że rękojmia przysługuje kupującemu psa z "automatu", a do skorzystania z gwarancji, niezbędne będzie posiadanie dokumentu gwarancyjnego wydanego  kupującemu psa przez sprzedającego (hodowcę).

 

Rękojmia

 

Rękojmia to podstawa do składania reklamacji przez konsumenta (obok gwarancji). Jest to tryb dochodzenia odpowiedzialności od hodowcy w związku z ujawnioną wadą fizyczną (niezgodnością z umową) lub prawną kupionego towaru (w tym przypadku psa). Rękojmia jest ustawowo uregulowanym sposobem dochodzenia roszczeń. Hodowca nie może w żaden sposób odmówić przyjęcia reklamacji, jeżeli nie wynika to wprost z przepisów.

Konsument (nabywca psa) ma prawo do złożenia reklamacji na podstawie rękojmi, jeżeli towar konsumpcyjny (w tym przypadku nabyty pies) jest wadliwy. W tym miejscu powinniśmy się zastanowić nad tym, czy pies może mieć wadę? Rozważając to pytanie należy mieć na uwadze definicję wady (art. 556¹ Kodeksu cywilnego). Rozróżnia się dwa rodzaje wad: fizyczną i prawną.

 

Wada fizyczna to niezgodność produktu z umową. Dochodzi do niej w szczególności wtedy, gdy rzecz (w tym przypadku pies):

  1. nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia (np. pies opisany jako obronno-stróżujący jest lękliwy i boi się strzałów);

  2. nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór (np. z psa sprzedawanego jako osobnik "wysokiej klasy hodowlanej" wyrósł przecięty egzemplarz, który nie zdobył uprawnień hodowlanych; sprzedane szczenię z rodowodem wskazującym na określonych przodków w rzeczywistości pochodzi z innego skojarzenia);

  3. nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia (np. pies nabywany w celu późniejszego wykorzystania go w agility kuleje);

  4. została kupującemu wydana w stanie niezupełnym (np. pies rasowy posiadający udokumentowane pochodzenie został wydany nabywcy bez metryki uprawniającej do wyrobienia rodowodu).

Wada prawna może polegać na tym, że kupiony przez konsumenta towar (w tym przypadku pies):

  1. jest własnością osoby trzeciej  (np. oferowany do sprzedaży pies pochodzi z kradzieży);

  2. jest obciążony prawem osoby trzeciej (np. osobie trzeciej przysługuje prawo pierwokupu oferowanego do sprzedaży psa);

  3. cechuje się ograniczeniami w korzystaniu lub rozporządzaniu nim w wyniku decyzji lub orzeczenia właściwego organu (np. pies został zabezpieczony w postępowaniu komorniczym).

Co do zasady sprzedawca (w tym przypadku hodowca) jest odpowiedzialny za wady fizyczne, które istniały w chwili wydania zwierzęcia konsumentowi (kupującemu psa) lub wynikły z przyczyny tkwiącej w zwierzęciu w tej samej chwili. Sprzedawca (hodowca) odpowiada wobec konsumenta (kupującego psa) za sprzedany towar (psa), jeżeli wada zostanie stwierdzona w okresie 2 lat od momentu jego wydania.

 

Czy hodowca odpowiada za wszystko - oczywiście, że nie. Zgodnie z tym, co napisaliśmy wyżej, hodowca ponosi odpowiedzialność w pierwszej kolejności za choroby genetyczne oraz wady wrodzone. Zgodnie z definicją tych pojęć nie ulega wątpliwości, że zarówno choroby genetyczne jak i wady wrodzone istniały w chwili wydania zwierzęcia konsumentowi (kupującemu psa), nawet jeśli w dniu zakupu psa nic na to nie wskazywało. Co do pozostałych schorzeń, to sprawa nie jest już taka prosta. Właściciel psa może co prawda próbować korzystać z przywileju rękojmi, ale wykazanie, że pies został sprzedany chory (schorzenia nabyte) jest niezwykle trudne.

 

Przez rok trwania odpowiedzialności sprzedawcy (hodowcy psa) istnieje domniemanie, że stwierdzona wada lub jej przyczyna istniała już w momencie sprzedaży. Taka sytuacja ułatwia złożenie reklamacji, gdyż to hodowca psa musi udowodnić, że wada powstała z winy kupującego psa. Oznacza to mniej więcej tyle, że zdiagnozowanie jakiejkolwiek choroby u psa w okresie pierwszych dwunastu miesięcy po zakupie, która będzie stanowiła dla nabywcy podstawę skorzystania z rękojmi sprawi, że to hodowca psa będzie musiał udowodnić, iż dana choroba nie istniała w momencie zakupu psa. W przypadku zauważenia wady u psa w późniejszym terminie, czyli między 12, a 24 miesiącem od jego nabycia, to jego właściciel powinien wykazać, że wada istniała w momencie zakupu psa.

 

Jeżeli hodowca psa podstępnie zatai wady sprzedawanego psa, to kupującemu psa będzie przysługiwać uprawnienie do złożenia reklamacji z tytułu rękojmi bez względu na okres, jaki upłynął od stwierdzenia wady - np. hodowca oferuje do sprzedaży psa, który jest obciążony genetyczną chorobą - hyperuricosurią (genotyp HU/HU - homozygota nieprawidłowa) i hodowca o tym wie, bo wykonał badania genetyczne psu przed sprzedażą, ale z jakiś powodów nie informuje w dniu sprzedaży o tym kupującego psa. W takiej sytuacji hodowca psa odpowiada za sprzedanego psa, nawet jeżeli wada zostanie przez nabywcę zauważona po upływie 2 lat od nabycia psa. Hodowca psa jest zwolniony z odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli kupujący psa w momencie zawarcia umowy wiedział o wadzie, np. pies, u którego hodowca wykonał badanie na genetyczną chorobę - hyperuricosurię - posiada genotyp HU/HU - homozygota nieprawidłowa. Hodowca poinformował kupującego o takim wyniku, a kupujący zgodził się psa z taką wadą kupić. Wada ta nie będzie podlegała reklamacji, ale nabywca nadal będzie miał prawo złożyć reklamację, jeżeli ujawni się inna wada  - nieznana nabywcy w momencie zakupu psa.

 

Nabywca psa musi złożyć hodowcy psa żądanie wynikające z rękojmi w ciągu roku od dnia zauważenia u psa wady - niemniej jednak najlepiej zgłosić ją zaraz po zauważeniu. Warto podkreślić, że nie skraca to w żaden sposób okresu odpowiedzialności hodowcy, który wynosi 2 lata - licząc od dnia wydania psa. Nabywca psa chcąc skorzystać z rękojmi powinien złożyć reklamację skierowaną do hodowcy psa.

 

Reklamacja powinna zwierać:

  • strony umowy (dane sprzedawcy - hodowcy i dane kupującego psa);

  • datę zakupu psa;

  • cenę za jaką pies został kupiony;

  • opis psa (rasa, płeć, umaszczenie, data urodzenia, rodzice, numer tatuażu lub chip);

  • opis stwierdzonej wady (zalecamy również odpowiednie udokumentowanie wady np. opinia lekarza weterynarii);

  • czas ujawnienia się wady;

  • żądanie;

  • dowód zakupu (umowa sprzedaży psa, paragon, ewentualnie przelew dokonany z karty czy konta bankowego).

Żądania reklamacyjne

 

W sytuacji wystąpienia wady u psa, nabywca może złożyć do hodowcy reklamację z tytułu rękojmi i zażądać jednego z czterech działań:

  • wymiany psa na drugiego (wolnego od wad);

  • naprawy stwierdzonej wady u psa (np. przeprowadzenia leczenia, po którym zwierzę wyzdrowieje);

  • obniżenia ceny;

  • odstąpienia od umowy - o ile wada jest istotna.

Warto zauważyć, że żądanie naprawy stwierdzonej wady w przypadku psów może być niewykonalne ze względu na fakt, że większość chorób genetycznych i wad wrodzonych ma charakter nieusuwalny, ewentualnie ich usunięcie może być utrudnione i długo trwać. Ponadto kwoty poniesione na ich usunięcie mogą generować niewspółmierne koszty (np. przewyższą kwotę zakupu psa).

 

Hodowca może nie zgodzić się na wymianę psa na drugiego (wolnego od wad) lub naprawę stwierdzonej wady, jeżeli jest ona niemożliwa do wykonania (np. hodowca zlikwidował hodowlę; w najbliższej przyszłości nie będzie miał szczeniąt; wada jest nieusuwalna) lub jest zbyt droga w porównaniu z innym możliwym rozwiązaniem. W takiej sytuacji nabywca może zmienić swój wybór i zażądać jednej z pozostałych dostępnych opcji.

 

W przypadku nabycia psa, u którego zostanie stwierdzona jakaś wada, o wiele częściej praktykowane jest wysuwane w reklamacji żądania obniżenia ceny. Tu jednak należy pamiętać, że takie żądanie powinno zawierać określoną kwotę, o którą cena ma być obniżona (z uwzględnieniem wartości psa z wadą i psa pełnowartościowego). W tym miejscu zradzają się jednak pytania: jak wycenić stwierdzoną u psa wadę i jaki ona ma wpływ na realne obniżenie wartości psa? W przypadku wątpliwości, ewentualnie sporu, konieczne może być skorzystanie z pomocy biegłego (rzeczoznawcy), gdyż stwierdzenie istotności wady czy też wyliczenie odpowiedniego obniżenia ceny wymaga wiadomości specjalnych tzn. takich, których nie posiada przeciętnie wykształcony człowiek, bowiem swym zakresem wykraczają one poza przeciętne i praktyczne.

 

Nabywca może również odstąpić od umowy poprzez złożenie stosownego oświadczenia hodowcy. Jeśli nabywca odstępuje od umowy zobowiązany jest do zwrotu psa, a hodowca do zwrotu ceny jaka została uiszczona za psa. Należy jednak pamiętać, że odstąpienie od umowy może nastąpić tylko z powodu istnienia wady istotnej. Oczywiście to kolejna kwestia, która rodzi wiele rozterek, bowiem jak w przypadku psów zdefiniować i odróżnić wadę nieistotną od wady istotnej? W przepisach prawa nie została umieszczona definicja wady istotnej. Jednak zarówno w doktrynie (poglądach prawnych) jak i w orzecznictwie (rozstrzygnięciach sądowych) można znaleźć szereg wskazówek, które mogą ułatwić dokonanie odpowiedniej oceny wady stwierdzonej u psa. Najogólniej rzecz ujmując możemy napisać, że wada istotna to taka, która uniemożliwia, bądź znacząco utrudnia użytkowanie psa w sposób zgodny z jego przeznaczeniem. Nie ma przy tym znaczenia, czy jest to wada usuwalna, gdyż zakresy tych pojęć krzyżują się - tzn. wada istotna może być zarówno wadą nieusuwalną, jak i możliwą do usunięcia (np. suka została zakupiona jako pełnowartościowe szczenię, które w przyszłości ma być wykorzystane w hodowli. Suka zrobiła uprawnienia hodowlane, jednak nabywca nie będzie mógł wykorzystać ją w hodowli, bowiem wykryto u niej aplazję macicy).

 

Koszty reklamacji, czyli kto płaci za co?

Nabywca psa składający reklamację powinien na koszt sprzedającego (hodowcy psa) dostarczyć wadliwego psa do miejsca wskazanego w umowie (jeżeli tego miejsca nie określono, tam gdzie została mu wydany). Koszty wymiany lub naprawy ponosi sprzedawca (hodowca psa).

 

Warto również podkreślić, iż na podstawie art. 566 par. 1 Kodeksu cywilnego w odstąpieniu od umowy z powodu wadliwości rzeczy sprzedanej czy też obniżenia jej ceny, nabywca może „może on żądać naprawienia szkody poniesionej wskutek istnienia wady, chyba że szkoda jest następstwem okoliczności, za które sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności. W ostatnim wypadku kupujący może żądać tylko naprawienia szkody, którą poniósł przez to, że zawarł umowę, nie wiedząc o istnieniu wady; w szczególności może żądać zwrotu kosztów zawarcia umowy, kosztów odebrania, przewozu, przechowania i ubezpieczenia rzeczy oraz zwrotu dokonanych nakładów w takim zakresie, w jakim nie odniósł korzyści z tych nakładów”. Nabywca nie może od hodowcy dochodzić wszelkich kosztów jakie poniósł, nie mniej jednak może m.in. uwzględnić koszty odebrania psa, odesłania psa w związku z reklamacją, jego przewozu oraz ubezpieczenia, koszty przechowywania psa i inwestycje w psa. Nabywca ma prawo także starać się o zwrot opłat związanych w wykonaniem ekspertyz czy badań (np. rzeczoznawców), które potwierdziły przyczynę i istnienie wady, zwłaszcza wtedy, gdy hodowca nie uznał reklamacji bez takich badań.

 

Ile czasu ma hodowca na rozpatrzenie reklamacji?

 

Reklamację można złożyć w dowolnej formie, jednak dla celów dowodowych najbezpieczniej zrobić to pisemnie Przygotowaną w formie pisemnej i postaci papierowej reklamację najlepiej jest przesłać na adres zamieszkania hodowcy listem poleconym za potwierdzeniem odbioru lub dostarczyć osobiście i poprosić hodowcę o pisemne potwierdzenie na osobnej kopii. Status hodowcy nie jest uregulowany w przepisach prawa, dlatego też w oparciu o Kodeks cywilny rekomendujemy hodowcom rozpatrzenie reklamacji w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia jej złożenia. W przypadku niedotrzymania tego terminu uznaje się, że reklamacja jest zasadna. Hodowca nie może po upływie tego terminu odmówić spełnienia żądania nabywcy, nawet jeżeli wada powstała z jego winy! Jeśli zatem w ciągu 14 dni od daty doręczenia sprzedawcy (hodowcy psa) pisma reklamacyjnego nabywca nie otrzyma odpowiedzi, to zgodnie z prawem, reklamacja będzie traktowana jako uznana (powyższy termin nie dotyczy jednak sytuacji, w której nabywca składa oświadczenie o odstąpieniu od umowy).

 

W jakim czasie hodowca powinien wywiązać się z uznanego żądania reklamacyjnego?

 

Zgodnie z przepisami w przypadku żądania zwrotu pieniędzy zwrot na rzecz nabywcy powinien nastąpić niezwłocznie. Nabywca żądający obniżenia ceny powinien wyznaczyć hodowcy termin na zwrot żądanej kwoty (np. 7 dni od dnia otrzymania żądania obniżenia ceny). Hodowca, który uznana reklamację jest zobowiązany wymienić wadliwego psa na wolnego od wad lub zobowiązany jest usunąć wadę w rozsądnym czasie bez nadmiernych niedogodności dla nabywcy psa. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na fakt, że prawo konsumenckie nie określa ani w dniach, tygodniach czy miesiącach terminu, w którym hodowca zobowiązany jest reklamowanego wadliwego psa wymienić albo usunąć stwierdzoną wadę. Takie mało precyzyjne określenie może zatem rodzić mało komfortowe sytuacje, kiedy to hodowca zgodzi się uznać reklamację, po czym zacznie sprawę przeciągać w czasie. Za rozsądny czas przyjmować należy krótki czas, którego ramy wyznaczać powinny okoliczności danego przypadku. Jeśli hodowca zgodził się usunąć wadę (w praktyce przeprowadzić stosowne leczenie, po którym pies wyzdrowieje), to nie stoi nic na przeszkodzie, aby działania zmierzające do osiągnięcia zamierzonego celu były podjęte natychmiast po uznaniu reklamacji. Jeśli hodowca zgodził się wymienić reklamowanego psa wadliwego na wolnego od wad, to należy wziąć pod uwagę, że szczenięta nie są dostępne przez 365 dni w roku. Każdy hodowca układa plan hodowlany i w zależności od niego oraz ilości posiadanych suk hodowlanych w danym roku kalendarzowym może nie mieć żadnego miotu, albo może mieć jeden (zwłaszcza gdy posiada tylko jedną sukę z uprawnieniami hodowlanymi), ewentualnie kilka miotów (ilość uzależniona od ilości posiadanych suk z uprawnieniami hodowlanymi). Czas oczekiwania na szczenię z kolejnego miotu może zatem wynieść od kilku tygodni do nawet wielu miesięcy, a w sytuacji gdy krycie będzie puste lub w miocie przyjdą na świat niepełnowartościowe szczenięta, to czas oczekiwania na wymianę może się jeszcze bardziej wydłużyć.

 

Gwarancja


Gwarancja to - obok rękojmi - podstawa złożenia reklamacji. Sprzedawca (hodowca psa), chcąc pozyskać klienta często zachwala posiadane przez siebie szczenięta jako egzemplarze wysokiej jakości. Bardzo często można spotkać się z określeniem "szczenięta wysokiej klasy wystawowej". To daje wiele do myślenia. Rzeczywiście jakość jest obecnie gwarantem produktu doskonałego. Świadectwo jakości to swoiste poświadczenie doskonałości. Zgodnie z art. 577 Kodeksu cywilnego sprzedawca może (nie jest to jednak obligatoryjne) udzielić swojemu klientowi gwarancji, co do jakości rzeczy (w tym przypadku psa), którą mu sprzedaje. Jest to dobrowolne oświadczenie dotyczące jakości towaru (sprzedawanego psa) złożone przez gwaranta (w naszym przypadku hodowcę).

 

Hodowca udzielając gwarancji bierze na siebie, na określony czas, odpowiedzialność za to, gdyby u sprzedanego psa w czasie okresu gwarancyjnego wystąpiły wady fizyczne (np. u psa stwierdzono wrodzoną chorobę serca)  lub  działał nieprawidłowo (w przypadku psa stwierdzenie to można zinterpretować w następujący sposób: w wyniku choroby pies jest niepełnosprawny np. dysplazja stawów biodrowych sprawiła, że kuleje). Przedmiotowa gwarancja ma zastosowanie wyłącznie w stosunku do rozpoznanych wad fizycznych sprzedanego psa. Hodowca ponosi odpowiedzialność za sprzedanego psa wtedy, jeśli zostanie stwierdzone, że wada występowała już w momencie sprzedaży psa.

 

Przesłanką odpowiedzialności gwarancyjnej jest ujawnienie się wady w terminie określonym w karcie gwarancyjnej. Powszechnie stosowaną praktyką jest udzielanie rocznych gwarancji (aczkolwiek krótsze gwarancje na trzy czy sześć miesięcy też są spotykane), a jej wydłużenie jest wyłącznie dobrą wolą sprzedającego (w naszym przypadku hodowcy). Sprzedający (hodowca) może, ale nie musi udzielić gwarancji na dowolny okres, w dowolnym zakresie. Zgodnie z Kodeksem cywilnym, jedynie w sytuacji, gdy w gwarancji nie określono okresu gwarancyjnego, trwa on dwa lata.

 

Istotną cechą gwarancji jest rozpoczęcie na nowo biegu gwarancji w przypadku uznania reklamacji. Jeżeli hodowca wymieni psa na wolnego od wad albo naprawi szkodę (np. przeprowadzi stosowny proces leczenia, po którym pies wyzdrowieje i wróci do pełni sił i sprawności), to termin gwarancji biegnie na nowo od dnia dostarczenia wymienionego psa lub zwrócenia psa po okresie leczenia, jeśli na ten czas pies przebywał pod opieką hodowcy (art. 581 par. 1 Kodeksu Cywilnego). Specyficzne dla gwarancji jest również to, iż termin gwarancji ulega przedłużeniu o czas, w ciągu którego w skutek wady dotyczącego psa objętego gwarancją kupujący nie mógł z niego korzystać (art. 581 par 2 Kodeksu Cywilnego).

 

Reasumując: hodowca może dobrowolnie udzielić nabywcy gwarancji na zakupionego psa, na określony okres czasu. W gwarancji hodowca może zobowiązać się do poczynienia określonych kroków, w sytuacji wystąpienia u psa chorób dziedzicznych lub wad wrodzonych. Do takich dobrowolnych zobowiązań można m.in. zaliczyć wymianę psa na wolnego od wad, zwrot ceny zakupu psa w części lub całości, zwrot poniesionych kosztów leczenia psa przez nabywcę do wysokości wartości nabytego psa i inne. Ponadto w gwarancji hodowca może zagwarantować nabywcy, że sprzedaje mu szczenię x razy zaszczepione, x razy odrobaczone, w dobrej kondycji (dodatkowo może to być poparte zaświadczeniem o stanie zdrowia psa wydanym przez lekarza weterynarii w określonym czasie przed zakupem psa), z określonymi w gwarancji przeprowadzonymi badaniami (np. genetyczny test na HU i/lub JLPP) itp. Gwarancja powinna być sporządzona w formie pisemnej.

 

Gwarancja a rękojmia

 

Gwarancja nie wyłącza uprawnień kupującego wobec sprzedawcy wynikających z rękojmi. Jeżeli hodowca na sprzedawanego psa udzielił gwarancji, to nabywca ma prawo wyboru, czy będzie dochodził swoich roszczeń w ramach gwarancji, czy w ramach rękojmi. W przypadku nieuwzględnienia żądań nabywcy w ramach jednej ze wskazanych podstaw, ma on prawo do dochodzenia roszczeń na podstawie drugiej dostępnej podstawy. W przypadku, gdy nabywca psa wybierze np. korzystanie z gwarancji - to korzysta z niej w stosunku do tej jednej, konkretnej wady. W razie ujawnienia się u zakupionego psa innej wady, znów ma prawo wyboru, czy korzystać z uprawnień wynikających z karty gwarancyjnej, czy z rękojmi.

 

Reklamacja a zwrot


Reklamacja wadliwego psa, a zwrot nabytego psa do hodowcy to dwa często mylone pojęcia. Należy jasno je rozróżnić. Chęć zwrotu nabytego psa do hodowcy zwykle następuje w momencie, gdy nabywca uzna, że zakup był nieprzemyślany. W takich sytuacjach zwykle nabywca kieruje swoje zapytanie do hodowcy i chce psa niezwłocznie zwrócić, a przy tym odzyskać całą zapłaconą za niego kwotę. Kwestia zwrotu psa do hodowcy nie jest jednak taka prosta, bowiem zgodnie z przepisami hodowca nie ma obowiązku wyrażenia zgody na zwrot psa jako nieudanego/nieprzemyślanego zakupu. Zgoda hodowcy na zwrot psa zależy tylko i wyłącznie od jego dobrej woli - chyba, że hodowca udzielił nabywcy gwarancji, w której zgodził się na zwrot psa przez nabywcę na określonych warunkach. Natomiast reklamację nabywca może złożyć do hodowcy wówczas, gdy u nabytego psa zostanie stwierdzona wada w okresie obowiązywania dobrowolnej gwarancji wystawionej przez hodowcę, bądź w okresie obowiązywania ustawowej rękojmi.

 

Co zrobić, gdy reklamacja wadliwego psa zostanie odrzucona?


Jeśli, mimo faktycznych powodów do reklamacji, żądania nabywcy psa zostaną odrzucone przez sprzedawcę (hodowcę psa), to nabywca może dalej dochodzić swoich praw. Pomocy należy szukać u powiatowego rzecznika konsumenta. Polubowne rozwiązanie problemu możliwe jest także dzięki Polubownym Sądom Konsumentów działających przy Wojewódzkich Inspekcjach Handlowych. Jeżeli te rozwiązania zawiodą i hodowca psa nie wykaże dobrej woli, zostaje nabywcy wniesienie sprawy do sądu.

 

Opracowała Redakcja Świata Czarnego Teriera

 

Bibliografia:

zebrane materiały własne oraz:

- Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.);

- Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. 1997 nr 111 poz. 724 ze zm.);

- Ustawa z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz.U.2014.827 ze zm.);

 

UWAGA! Przedstawione powyżej informacje nie są poradą prawną. Wiadomości zawarte w tym opracowaniu należy traktować informacyjnie i przed zastosowaniem ich w praktyce należy sprawdzać ich aktualność. W związku z możliwością zmian przepisów w każdym momencie ich obowiązywania nasza Redakcja nie ponosi odpowiedzialności w przypadku, gdy zawarte w tym opracowaniu wiadomości są już nieaktualne.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768