O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Nie bądź obojętny na krzywdę zwierząt - REAGUJ!!!

 

Co jakiś czas media informują społeczeństwo o kolejnym akcie przemocy wobec zwierząt. Drastyczne relacje obiegają nasz kraj i wzbudzają skrajnie różne emocje. Problem stosowania przemocy wobec zwierząt w Polsce dotyczy różnych ich gatunków, a zwierzęta domowe są tymi stworzeniami, wobec których notuje się najwięcej tego typu przypadków. Z raportu z monitoringu sądów, prokuratur i policji „Jak Polacy znęcają się nad zwierzętami?” przygotowanego przez Fundację Czarna Owca Pana Kota w partnerstwie z wrocławskim Stowarzyszeniem Ochrony Zwierząt Ekostraż z 2016 roku wynika, że ponad 84% ofiar przestępstw z ustawy o ochronie zwierząt to zwierzęta domowe, a głównymi sprawcami niedozwolonych czynów są mężczyźni w wieku 50-59 lat, zamieszkujący na wsi. Kobiety, które dopuszczają się takich przestępstw, to w większości również mieszkanki wsi w wieku 50-59 lat. W grupie młodocianych dominują mężczyźni (ponad 78%), w wieku 17-21 lat.

 

 

To porażające statystyki, jednak całkiem spora część polskiego społeczeństwa nie godzi się na takie postępowanie wobec zwierząt. Z pewnością w ostatniej dekadzie przyczyniła się do tego wzrastającą świadomość społeczna w zakresie ochrony zwierząt wśród Polaków, co przekłada się także na to, że obecnie ochrona zwierząt jest istotną kwestią polityczną. Zapewne przyczyniły się do tego także różne regulacje międzynarodowe, unijne i krajowe, które poruszają problematykę ochrony zwierząt. Obecnie w polskim systemie prawnym można znaleźć wiele rodzajów aktów prawnych, które odnoszą się do zwierząt.

 

Z pewnością krokiem milowym w postrzeganiu praw zwierząt o charakterze międzynarodowym jest Światowa Deklaracja Praw Zwierząt uchwalona 21 września 1977 roku w Londynie przez Międzynarodową Federację Praw Zwierzęcia, a następnie uznana dnia 15 października 1978 roku w Paryżu przez Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO). Już w preambule stanowi, że  „(...) wszystkie zwierzęta mają prawa”. Jej art. 3 głosi, iż  „żadne zwierzę nie może być źle traktowane lub być obiektem okrutnego traktowania”. Dokument ten spowodował, że wiele krajów zaczęło odchodzić od przedmiotowego traktowania zwierząt i roszczenia sobie praw do bezwarunkowego decydowania o ich życiu i śmierci. Uznano, że człowiek jako istota moralnie odpowiedzialna za swoje postępowanie, powinien dążyć do tego, by zwierzętom nie zadawano bólu i cierpienia - gdyż są one zdolne do jego odczuwania w identycznym stopniu, co ludzie.

 

W najważniejszym, obecnie obowiązującym akcie prawnym dotyczącym ochrony zwierząt w Polsce, w Ustawie o ochronie zwierząt z 1997 r. (z późniejszymi zmianami), w art. 1, pkt 1 czytamy: „Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę”. Jednakże już w ustępie 2 art. 2 wskazanej ustawy możemy przeczytać, że "w sprawach nieuregulowanych w ustawie do zwierząt stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rzeczy. Z prawnego punktu widzenia zwierzęta nie mają praw, gdyż nie mają zdolności do czynności prawnych, bo nie są podmiotami. Prawa takie przyznane są wyłącznie ludziom. Jednak taki zapis w ustawie pozwala na pogodzenie humanitarnej ochrony zwierząt z ich funkcjonowaniem w obrocie prawnym.

 

Zgodnie z ustawą zwierzęta podlegają prawnej ochronie, zatem niektóre działania człowieka względem zwierząt są uznawane za czyny zabronione i są karalne. W art. 5 Ustawie o ochronie zwierząt czytamy, że „każde zwierzę wymaga humanitarnego traktowania”, co oznacza zgodnie z art. 4 Ilekroć w ustawie jest mowa o: „humanitarnym traktowaniu zwierząt” - rozumie się przez to traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę”. Artykuł 6 zakazuje zabijania zwierząt (z wyjątkami) oraz znęcania się nad nimi. Zgodnie z tym aktem prawnym nie wolno m.in. umyślnie ranić lub kaleczyć zwierząt, bić, przeciążać, operować bez uprawnień, złośliwie straszyć lub drażnić, porzucać, organizować walk, obcować płciowo, nieodpowiednio transportować, stosować okrutnych metod w chowie lub hodowli, utrzymywać w nieodpowiednich warunkach, głodzić, nie dostarczać wody czy w inny sposób powodować cierpienie. Katalog niedopuszczalnych czynności jest bardzo szeroki i ma charakter otwarty, co oznacza, iż również stany faktyczne inne od opisanych w ustawie, mogą być uznane za znęcanie się nad zwierzęciem.

 

Naruszenie zakazów dotyczących nieuzasadnionego lub niehumanitarnego zabijania zwierząt oraz znęcania się nad nimi stało się przestępstwem. Określone w ustawie przestępstwa przeciwko zwierzętom mogą zostać popełnione wyłącznie z winy umyślnej. Za ich popełnienie zgodnie za art. 35. grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat. Dla sprawcy działającego ze szczególnym okrucieństwem ustawa przewiduje karę od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności. Wobec sprawcy przestępstw przeciwko ochronie zwierząt sąd ponadto orzeka lub może orzec przewidziane w ustawie środki karne, takie jak przepadek zwierząt, zakaz posiadania wszystkich, bądź określonej kategorii zwierząt od roku do lat 15, zakaz wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności związanych z wykorzystywaniem zwierząt lub oddziaływaniem na nie oraz nawiązkę w wysokości od 1000 zł do 100 000 zł na wskazany cel związany z ochroną zwierząt.

 

Ustawa o ochronie zwierząt wprowadziła także szereg czynów zabronionych o charakterze wykroczeń, które związane są z mniej istotnymi naruszeniami nakazu humanitarnego traktowania zwierząt (np. nieodpowiednie warunki utrzymywania zwierząt domowych). Wykroczenia te mogą zostać popełnione zarówno umyślnie, jak i nieumyślnie. Grozi za nie kara grzywny lub aresztu. Za ich popełnienie zgodnie z art. 37 ustawa przewiduje karę aresztu albo grzywny oraz możliwość orzeczenia środków karnych (np. nawiązki w kwocie do 1000 zł na cel związany z ochroną zwierząt).

 

W porównaniu z innymi państwami, polskie przepisy wydają się wystarczająco restrykcyjne, a przewidziane kary są obecnie dość surowe. Niestety, znęcanie się nad zwierzętami jest zjawiskiem nadal występującym. Według raportu przygotowanego w 2016 roku przez Fundację Czarna Owca tylko w latach 2012-2014 w prokuraturach odnotowano 4475 zgłoszonych spraw - średnio ok. 1500 rocznie. Oznacza to, że każdego dnia w naszym kraju zgłasza się ok. 5 spraw dotyczących okrutnego traktowania zwierząt! W tym samym czasie do sądów trafiło ok. 900 spraw, natomiast wojewódzkie i powiatowe komendy policji odnotowały 5279 wykroczeń.

 

Jak widać, skala przemocy w Polsce wobec zwierząt jest nadal bardzo duża i często spotyka się ze społecznym przyzwoleniem, a klarownym wyrazem pobłażania sprawcom tego typu przestępstw są niestety działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z raportu z monitoringu sądów, prokuratur i policji „Jak Polacy znęcają się nad zwierzętami?” wynika, że większość, bo ponad 74% spraw o przestępstwa przeciwko zwierzętom kończy się odmową wszczęcia lub umorzeniem dochodzenia, a tylko 19% znajduje swój finał w sądzie. Zasadniczą przyczyną tego stanu rzeczy jest brak faktycznych podstaw oskarżenia oraz brak ustawowych znamion czynu zabronionego. Wymiar sprawiedliwości skazuje głównie na kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszone w 86%, a bardzo wyjątkowo na bezwzględne więzienie. Najrzadziej są to kary ograniczenia wolności, tylko w 17%. W połowie spraw nie orzeczono w ogóle kary albo nawiązkę na cel związany z ochroną zwierząt, w wysokości średnio 740 zł (od 50 do 4000 zł). Natomiast wykroczenia najczęściej kończą się mandatem, a te, które trafiają do sądu, dotyczą niewłaściwych warunków utrzymania zwierząt. W tych przypadkach sądy orzekają przede wszystkim karę grzywny.

 

Warto pamiętać, że bez względu na wszystko, reagowanie na każdy przejaw przemocy, agresji i okrutnego traktowania zwierzęcia jest społecznym obowiązkiem każdego, kto jest świadkiem takiego zdarzenia lub posiadł na jego temat wiedzę. Zgodnie z art. 304 par. 1 kodeksu postępowania karnego: Każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję”. Co do zasady jest to jedynie obowiązek społeczny, za którego niedopełnienie nie grozi żadna kara. Pamiętać jednak warto, że przekazując tego typu informacje odpowiednim służbom można przyczynić się do wykrycia i ukarania sprawców, skrócenia cierpienia zwierzęcia, a także zwiększenia bezpieczeństwa w swojej okolicy. Warto wiedzieć, że art. 191 par. 3 kodeksu postępowania karnego zapewnia osobie zgłaszającej możliwość zastrzeżenia swoich danych, jeżeli ta obawia się, że w związku z zawiadomieniem o przestępstwie mogą ją czekać nieprzyjemne, bądź niebezpieczne konsekwencje: Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa użycia przemocy lub groźby bezprawnej wobec świadka lub osoby najbliższej w związku z jego czynnościami, może on zastrzec dane dotyczące miejsca zamieszkania do wyłącznej wiadomości prokuratora lub sądu. Pisma procesowe doręcza się wówczas do instytucji, w której świadek jest zatrudniony, lub na inny wskazany przez niego adres”.

 

Przestępstw wobec czworonogów pod żadnym pozorem nie wolno ignorować. W zwalczaniu przemocy wobec zwierząt najważniejsze jest szybkie reagowanie na jego nawet najmniejsze przejawy. NIE BÓJ SIĘ DZIAŁAĆ. Nie odwracaj głowy gdy widzisz, że jakiemukolwiek psu w zasięgu twojego wzroku dzieje się krzywda. EDUKUJ!!!, EGZEKWUJ PRZESTRZEGANIE PRAWA O OCHRONIE ZWIERZĄT zapisanych w odpowiednich ustawach i rozporządzeniach!!!, PIĘTNUJ WSZELKIE PATOLOGIE!!! OBOJĘTNOŚĆ to jedna z najgorszych cech, która ZABIJA - nie tylko bezbronne i uzależnione od człowieka zwierzęta, ale i resztki człowieczeństwa, którego istocie rozumnej - człowiekowi - nigdy nie powinno zabraknąć...

 

Jeżeli jesteś świadkiem przestępstwa lub jakiegokolwiek niepokojącego zachowania wobec czworonoga, reaguj niezwłocznie. Dlaczego szybka reakcja jest tak ważna? Ponieważ przemoc wobec zwierząt ma tendencję do szybkiej eskalacji. Brak przeciwdziałania ze strony innych tylko utwierdza sprawcę w jego bezkarności. Bierna postawa może przyczynić się do tragedii. Ponadto, jak wynika z orzecznictwa w różnych sprawach, osoby, które dopuszczają się agresji wobec zwierząt, mogą być także potencjalnie niebezpieczne dla ludzi. Prowadzone na przestrzeni lat badania sugerują, iż osoby maltretujące zwierzęta ponad 3 razy częściej popełniły czyn kryminalny niż osoby nieposiadające historii znęcania się nad zwierzętami Dlaczego? Agresja wyładowywana na zwierzętach często nosi znamiona agresji zastępczej, czyli agresji przekierowanej z innego człowieka na zwierzę. Można doszukiwać się psychologicznych podstaw takiego zachowania (doznane traumy, środowisko życia, wykształcenie, wzorce wychowawcze, charakter, wiek, płeć itd.), ale z reguły dzieje się tak, bo krzywdzenie bezbronnych i uzależnionych od człowieka zwierząt jest po prostu łatwe. Ponadto wielu agresorów uważa, że zwierzę można skrzywdzić, bo nic za to nie grozi i takie postępowanie często uchodzi na sucho, a jeśli w ogóle jakieś sankcje będą, to nie są one duże i tak bardzo dotkliwe w skutkach, jak ma to miejsce w przypadku przemocy względem człowieka. Wielu psich i ludzkich dramatów można byłoby uniknąć, albo znaczenie ograniczyć ich skutki, gdyby właśnie osoby będące świadkiem nieodpowiednich zachowań wobec zwierząt, zawiadomiły na czas odpowiednie służby uprawnione do podejmowania interwencji w tego typu sprawach.

 

 

Jednym z najgorszych ludzkich zachowań jest znieczulica. Spotykana zarówno w środowiskach miejskich jak i wiejskich. Przekłada się ona z rodziny na środowisko sąsiedzkie i środowisko lokalne. Wiele osób „dla świętego spokoju” woli przyjąć postawę bierną - nie widzi i nie słyszy tego, co dzieje się w ich najbliższej okolicy. Tym samym osoby tak postępujące dają oprawcom przyzwolenie na popełnianie niedozwolonych czynów!!! Warto pamiętać, że prawidłowa reakcja na przestępstwo polegająca na poinformowaniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa odpowiednich organów, nie czyni z osoby zgłaszającej możliwość popełnienia przestępstwa "donosiciela", „kapusia”,  „kabla”,  „szpicla”, „wścibskiego sąsiada”, tudzież inną osobę określaną w niewybredny sposób przez lokalną społeczność. Wręcz przeciwnie, odpowiednia postawa jest nie tylko godna naśladowania, ale przede wszystkim w wielu przypadkach jest niezbędnym elementem do uruchomienia procedury prawnej, koniecznej, by ofiarę przemocy ochronić przed oprawcą.

 

Znęcanie się nad zwierzętami - gdzie zgłaszać?

  • najbliższy Komisariat Policji (lub zadzwoń na ogólnopolski numer Policji 997);

  • najbliższa jednostka Straży Miejskiej (lub zadzwoń na ogólnopolski numer Straży Miejskiej 986);

  • najbliższy Inspektorat Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Zwierząt "Animals" (lub zadzwoń na nr 58 550 43 73); 

  • najbliższy Inspektorat Inspekcji Weterynaryjnej (lub zadzwoń na nr 22 623 17 17 - Główny Inspektorat Weterynaryjny);

  • inna organizacja zajmującą się statutowo ochroną zwierząt, która znajduje się w Twojej okolicy.

Policja wzorem innych instytucji, wyrażając szczególną troskę o zwierzęta oraz pragnąc zapewnić im lepszą ochronę, włączyła się w działania ukierunkowane na zwalczanie nieludzkiego ich traktowania. Efektem tego zaangażowania jest utworzony projekt „Zielona Strefa”. Dokładniej rzecz ujmując jest to specjalna jednostka, która zajmuje się zwalczaniem przestępstw wobec zwierząt oraz łamaniem przepisów CITES (Konwencja o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem). Informacje o znęcaniu się nad zwierzętami można przekazywać drogą emailową lub telefonicznie. Na stronach internetowych każdej jednostki Policji (KMP/KPP) znajduje się zakładka „Zielona Strefa”, gdzie można znaleźć dane kontaktowe.

 

Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa to aplikacja, która pozwala na dodawanie za pomocą sieci Internet zagrożeń (w tym również informacji odnośnie znęcania się nad zwierzętami). Odpowiednie służby w ciągu 2 dni muszą podjąć stosowne działania (strona nie służy do zgłaszania potrzeby pilnej interwencji Policji). Postępy odnośnie dodanego zdarzenia można śledzić, gdyż zmiana koloru jego statusu wskazuje na określoną czynność. Do jej obsługi wystarczy stacjonarny komputer lub urządzenie mobilne z dostępem do Internetu i przeglądarką stron WWW. Do zgłoszenia można dodać załączniki np. opis zagrożenia, zdjęcia, film.

Adres: https://mapy.geoportal.gov.pl/iMapLite/KMZBPublic.html.

 

Administracyjne środki ochrony zwierząt

Istotnym narzędziem prawnej ochrony zwierząt jest możliwość dokonania tymczasowego administracyjnego odbioru zwierzęcia. Taki środek zapobiegawczy dalszemu okrucieństwu wobec zwierzęcia może być zastosowany wówczas, gdy dochodzi do przestępstwa znęcania się nad nim. Art. 7 ust. 1 „Zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W sytuacjach uzasadnionych osoba zgłaszająca możliwość popełnienia przestępstwa może się domagać, by organ, do którego zgłasza możliwość popełnienia przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem, jednocześnie z podjęciem interwencji, złożył również odpowiedni wniosek do wójta/burmistrza/prezydenta miasta w celu odebrania oprawcy zwierzęcia.

 

Istnieje też druga forma postępowania administracyjnego, którą można wykorzystać zwłaszcza w sytuacji tzw. niecierpiącej zwłoki, gdy pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela, bądź opiekuna zagraża jego zdrowiu lub życiu. W takich okolicznościach osoba podejmująca interwencję tj. policjant, strażnik gminny lub przedstawiciel organizacji społecznej zajmującej się ochroną zwierząt, może odebrać zwierzę właścicielowi natychmiast i bez decyzji wójta (burmistrza, prezydenta) w trybie art. 7 ust. 3 ustawy: W przypadkach nie cierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W przypadku wykorzystania tej opcji tymczasowego odbioru zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi lub opiekunowi, uprawniona osoba, która przeprowadziła takie czynności, powinna wystąpić niezwłocznie do odpowiedniego organu celem wydania stosownej decyzji.

 

Należy jednak pamiętać, że organ decyzyjny może wydać decyzję pozytywną, nakazującą odebranie zwierzęcia, bądź też negatywną (odrzucającą odebranie zwierzęcia). W rozpatrzeniu wniosku na korzyść wnioskodawcy może pomóc odpowiednie uzasadnienie wniosku i dołączenie do niego kopii dokumentacji zebranej w sprawie. Jeśli organ decyzyjny przychyli się do wniosku, a strona przeciwna nie złoży w ciągu 3 dni odwołania, to decyzja stanie się prawomocna.

 

Problemem powyższego trybu może być fakt, iż odebrany pies na mocy ww. decyzji musi być przekazany zgodnie z art. 7 pkt. 1 schronisku dla zwierząt. Jeśli osoba zgłaszająca możliwość popełnienia przestępstwa i żądająca jego tymczasowego administracyjnego odbioru chciałaby oszczędzić zwierzęciu pobytu w schronisku, to powinna odpowiednio wcześniej porozumieć się z lokalnym schroniskiem, aby to w trybie art. 7 ust. 1c ustawy wyraziło brak zgody na przyjęcie zwierzęcia i tym samym wskazało inny podmiot (np. określoną fundację lub osobę) jako właściwy do zaopiekowania się zwierzęciem.

 

Skrupulatnie sporządzona dokumentacja może się również przydać w dalszym postępowaniu, bowiem ostatecznie to odpowiednie organy zdecydują o wszczęciu postępowania, a sąd zdecyduje o winie, bądź niewinności oskarżonego i ewentualnym przepadku zwierzęcia. Niestety, jeśli dojdzie do rozprawy, a sąd w trybie art. 35 ust. 3 nie orzeknie przepadku zwierzęcia, a także wówczas, gdy postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone, to tymczasowo odbierane zwierzę zostanie zwrócone prawnemu właścicielowi lub opiekunowi.

 

Redakcja Portalu "Świat Czarnego Teriera"

 

Bibliografia:

- zebrane materiały własne oraz ustawy, rozporządzenia i regulaminy wymienione w tekście i:

- Przemoc wobec zwierząt i prawna ochrona zwierząt w Polsce. Barbara Klimek. Życie Weterynaryjne 2018, 93(9);

- Okrucieństwo wobec zwierząt Paweł Izdebski, Ewa Łukaszewska, Natalia Ulaszewska, Życie Weterynaryjne 2014, 89(4);

- Raport z monitoringu sądów, prokuratur i policji „Jak Polacy znęcają się nad zwierzętami?”, wyd. Fundacja Czarna Owca Pana Kota, 2016 rok.

 

Wszelkie treści zamieszczone na stronie internetowej mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią profesjonalnej porady prawnej ani opinii prawnej. W związku z powyższym redakcja Portalu "Świat Czarnego Teriera: nie ponosi odpowiedzialności za rezultaty działań podjętych w oparciu o informacje zawarte na tej stronie. Żadna informacja zamieszczona na tej stronie nie zastąpi konsultacji z adwokatem lub radcą prawnym, który udzieli profesjonalnej pomocy prawnej w oparciu o konkretny problem prawny.

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768