O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Kynologiczny renesans

 

Kynologia to słowo wywodzące się z języka greckiego, gdzie kýon oznacza „pies”, a lógos oznacza „nauka” - toteż w najprostszym tłumaczeniu może przyjąć, że kynologia to nauka o psie.

 

Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych autorstwa Władysława Kopalińskiego informuje. że:

 

„Kynologia to nauka o psie, jego hodowli i tresurze".

 

Z kolei Encyklopedia PWN podaje, że:

 

„Kynologia (...), nauka zajmująca się biologią psa domowego, jego rozwojem osobniczym,

pochodzeniem i systematyką ras, hodowlą i chowem psów, tresurą i użytkowaniem,

także historią udomowienia i użytkowania psa przez człowieka".

 

Jak widać mamy dwie definicje, które pozostawiają szerokie pole do interpretacji tego zagadnienia. Problem polega na tym, że współcześnie polscy kynolodzy uważają definicję podaną przez W. Kopalińskiego za przestarzałą, a tą z Encyklopedii PWN za niezadowalająco wyczerpującą temat. Z pewnością sprawę w interpretacji zagadnienia pojęcia „kynologia” komplikuje fakt, że tego słowa próżno szukać w głównych słownikach języka angielskiego. Ponadto w krajach anglojęzycznych nie jest to uznana dyscyplina naukowa.

 

Użycie słowa „kynologia” w języku angielskim jest rzadkie i występuje m.in. w niektórych nazwach ośrodków szkoleniowych zajmujących się tresurą psów, a określenie „kynolog” (jako dodatkowa informacja i nieformalny tytuł) czasami jest używane przez niektórych treserów lub przewodników psów. Ludzie, którzy nieformalnie badają różne zagadnienia związane z psem, także często nazywają się „kynologami”, co sugerować ma poważne badania lub prace naukowe poświęcone temu zagadnieniu.

 

Niezmiernie rzadko termin „kynolog” w języku angielskim odnosi się do „psich specjalistów”, takich jak: certyfikowani opiekunowie psów (z ang. dog sitter), certyfikowane osoby wyprowadzające psy na spacer (z ang. dog walker), zatwierdzeni sędziowie oceniający psy na wystawach psów, zarejestrowani w organizacji kynologicznej hodowcy psów, licencjonowani treserzy psów, profesjonalni prezenterzy psów na ringach wystawowych (z ang. dog handler), a nawet miłośnicy ras.

 

Mocno upraszczając można napisać, że w polskich realiach współczesna „kynologia” obejmuje różne dziedziny wiedzy związane bezpośrednio lub pośrednio z psem, jak również bada związki pomiędzy nimi bazując na psie jako podmiocie i przedmiocie tych badań - przy czym można przyjąć, że przesądza to o uznaniu kynologii jako odrębnej dziedziny wiedzy, nie zaś sztucznie wyodrębnionych zagadnień innych nauk.

 

Aktualnie kynologia powiązana jest najbardziej z biologią (nauka przyrodnicza zajmująca się badaniem życia i organizmów żywych), a zwłaszcza takimi jej dziedzinami, jak: zoologią, etologią, zoopsychologią, genetyką, anatomią, morfologią czy fizjologią, a także z medycyną weterynaryjną (nauka traktująca o chorobach zwierząt, ich leczeniu oraz profilaktyce).

 

W znacznie węższym znaczeniu kynologia odnosi się przede wszystkim do wiedzy związanej z psem rasowym, a zwłaszcza powiązana jest z jego chowem, hodowlą, szkoleniem, wystawianiem i sportami kynologicznymi. Nie powinno zatem nikogo dziwić, że kynologia - traktowana głównie jako hobby, z szeregiem zagadnień o charakterze umownym, od dziesięcioleci podlega próbom zdefiniowania przez licznie powstające organizacje prowadzące bardziej czy mniej rzetelne prace badawcze z dziedziny kynologii i propagujące swe osiągnięcia poprzez regulowanie hodowli psów rasowych.

 

Kynolog to osoba, która posiada wiedzę i umiejętności z szeroko rozumianej kynologii, a zwłaszcza.:

  • posiada wiedzę ogólną z biologii, zoologii, etologii, zoopsychologii, genetyki, anatomii, morfologii czy fizjologii;

  • orientuje się w temacie stowarzyszeń kynologicznych (kynologia na poziomie krajowym i międzynarodowym);

  • zna historię rozwoju kynologii na ziemiach polskich;

  • potrafi przedstawić w zarysie systematykę i charakterystykę różnych ras psów;

  • dysponuje ogólną wiedzą z zakresu chowu psów;

  • posiada wiedzę na temat prowadzenia hodowli psów;

  • zna podstawy szkolenia i użytkowania psów;

  • wykazuje znajomość zasad panujących na wystawach psów;

  • posiada wiedzę z zakresu żywienia psów;

  • posiada wiedzę i podstawowe umiejętności z zakresu pielęgnacji psów;

  • zna podstawowe zagadnienia z zakresu profilaktyki i dobrostanu psów;

  • posiada umiejętności rozpoznania symptomów najczęstszych chorób psów i rozumie ich etiologię;

  • potrafi udzielić pierwszej pomocy psom w nagłych wypadkach;

  • zna potrzeby psów, a zwłaszcza nie są mu obce wymagania indywidualne posiadanych ras;

  • posiada minimalną wiedzę z zakresu prawa z elementami prawa kynologicznego;

  • posiada podstawową wiedzę dotyczącą różnych zagadnień związanych z marketingiem, ekonomią czy komunikacją społeczną.

Marian Szymaszkiewicz w książce „Zasady chowu i hodowli psów rasowych” wysnuł teorię, że kynologię można uznać za amatorski sport. Swoje spostrzeżenia oparł on przede wszystkim na tym, że kynologia wpisuje się w ramy wymogów stworzonych przez niekwestionowanego w tej dziedzinie eksperta - aktywnego kynologa XX wieku dr Jadwigę Dyakowską, prof. UJ: „sport w najogólniejszym znaczeniu to taki rodzaj działalności człowieka, który nie ma na celu zdobycia środków do życia, a jest tylko rozrywką, zabawą, w czasie wolnym od pracy”.

 

M. Szymankiewicz zwrócił również uwagę na fakt, że Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI) bardzo mocno podkreśla sportowo-amatorski charakter kynologii, a także przypomniał, że w trakcie wystaw psów rasowych i podczas konkursów pracy również panuje rywalizacja.

 

Fakt jest taki, że każda teoria jest dobra dopóki, dopóty nie zostanie obalona. Toteż teoretycznie tok myślenia M. Szymankiewicza można uznać za poprawny, jednak naszym zdaniem współczesna kynologia powiązana z psem rasowym wielokrotnie już udowodniła, że choć bez wątpienia na wystawach, pokazach i konkursach towarzyszą jej sportowe emocje, to jednak w wielu przypadkach daleka jest ona od amatorszczyzny, a i z tym brakiem uzyskiwania z niej zysków nie do końca można się zgodzić.

 

W zasadzie można śmiało napisać, że do wieku XIX, czyli do momentu powstania pierwszych stowarzyszeń o charakterze kynologicznym, które zajęły się odnajdywaniem, systematyzowaniem, chowem i hodowlą psów w czystości ras na podstawie wyprowadzanych dla nich standardów i odgórnie narzuconych regulaminów wewnętrznych danej organizacji, jako taka kynologia (w dzisiejszym tego słowa rozumieniu i w odniesieniu do psa rasowego) nie istniała.

 

Tak, wiek XIX można z powodzeniem nazwać rozkwitem usystematyzowanej kynologii, która z rozmachem hollywoodzkiego wydarzenia medialnego wkroczyła na arenę życia publicznego i w zaledwie kilka dekad w pełni rozwinęła skrzydła na wszystkich kontynentach. W tym miejscu należy wspomnieć o uznawanym za najstarszy na świecie związek o charakterze kynologicznym, który został utworzony na Wyspach Brytyjskich - Brytyjskim Związku Kynologicznym (British Kennel Club - KC) - (rok założenia 1873), powstałym 11 lat później w Stanach Zjednoczonych - Amerykańskim Związku Kynologicznym (American Kennel Club - AKC) - (rok założenia 1884), powstałym 13 lat później w Nowej Zelandii - Nowozelandzkim Związku Kynologicznym (The New Zealand Kennel Club - od 2017 roku znanym pod nazwą Dogs News Zealand - Dogs NZ i NZKC) - (rok założenia 1886), powstałym 15 lat później w Kanadzie - Kanadyjskim Związku Kynologicznym (Canadian Kennel Club - CKC) - (rok założenia 1888) i powstałym 18 lat później w Afryce Południowej - Południowoafrykańskim Związku Kynologicznym (The Kennel Union of South Africa - KUSA) - (rok założenia 1891).

 

Co ciekawe KC, AKC i CKC to organizacje kynologiczne, które od początku działały niezależnie od nadrzędnych organizacji o charakterze międzynarodowym i tak jest po dzień dzisiejszy. Aczkolwiek dodać należy, że współcześnie na mocy wspólnych porozumień współpracują one ze sobą oraz z krajami należącymi do FCI, co owocuje wzajemnym uznawaniem dokumentacji dla psów urodzonych pod egidą tych związków. Praca zapalonych kynologów w tych organizacjach została zwieńczona wyprowadzeniem pierwszych ksiąg rodowodowych i wzorców dla poszczególnych ras. Ponadto to za ich sprawą doszło do organizacji pionierskich pokazów użytkowania psów, a następnie wystaw psów rasowych.

 

W Europie kontynentalnej rozwój kynologii potoczył się autonomicznie. W zasadzie w każdym kraju prędzej czy później powstały krajowe stowarzyszenia o charakterze kynologicznym, które na wzór i podobieństwo zasad wprowadzonych w ww. krajach anglojęzycznych systematyzowały hodowlę psa w czystości rasy. Warto wspomnieć o najstarszych tego typu organizacjach, jak: powstałym we Francji - Francuskim Związku Kynologicznym (Société Centrale Canine pour l'Amélioration des Races de Chiens en France - SCC) - (rok założenia 1881), powstałym we Włoszech - Włoskim Związku Kynologicznym (Ente Nazionale della Cinofilia Italiana - ENCI) - (rok założenia 1882), powstałym w Belgii - Belgijskim Związku Kynologicznym (Societe Royale Saint-Hubert - SRSH-KMSH) -  (rok założenia 1882) w Belgii, czy najstarszej skandynawskiej organizacji o charakterze kynologicznym założonej w Finlandii - Fińskim Związku Kynologicznym (Suomen Kennelliitto - Finska Kennelklubben ry. - SKL-FKK) - (rok założenia 1889).

 

W ciągu kilku następnych dekad klubów i stowarzyszeń o zasięgu krajowym powstało w różnych państwach na tyle dużo, że miłośnicy psów rasowych uznali, iż istnieje konieczność odgórnego unormowania, ujednolicenia i nadzorowania hodowli psów rasowych przez jedną - silną organizację o zasięgu międzynarodowym. Tak też w 1911 roku kilka krajów założycielskich (Belgia, Francja, Holandia, Niemcy i Austria) powołało do życia Międzynarodową Federację Kynologiczną (Fédération Cynologique Internationale - FCI) mająca siedzibę w Thuin w Belgii, która zrzesza po jednej organizacji kynologicznej z danego kraju. W chwili obecnej jej zasięg rozłożony jest na różne kraje z Europy, Azji, Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki, a także obejmuje Australię, Nową Zelandię i kilka krajów wyspiarskich. FCI współpracuje również z KC, AKC, i CKC.

 

Nie trudno się domyślić, że w związku z sytuacją geopolityczną panującą w Europie w XIX wieku i w pierwszych dwóch dekadach wieku XX, usystematyzowanie kynologii i hodowli psów rasowych, zwłaszcza na ziemiach polskich, szło z lekkim opóźnieniem. Co prawda powstawały mniejsze lub większe stowarzyszenia o charakterze kynologicznym, jednak miały one zwykle zasięg lokalny. Często nie współpracowały ze sobą, co wiązało się z utrudnieniem usystematyzowania hodowli psów rasowych najpierw na ziemiach polskich znajdujących się pod zaborami, a potem w nowo kształtującym się państwie, które 11 listopada 1918 roku po 123 latach nieobecności na mapach politycznych Europy w końcu odzyskało niepodległość.

 

Przełom nastąpił w 1935 roku, kiedy to z inicjatywy inż. Maurycego Cyryla Trybulskiego i Bazylego Przychodźko został powołany Międzyklubowy Komitet Kynologiczny, którego celem było stworzenie federacji kynologicznej o ogólnopolskim zasięgu, zrzeszającej członków poszczególnych organizacji kynologicznych funkcjonujących w tym okresie w Polsce. Dnia 28 lipca 1938 roku Międzyklubowy Komitet Kynologiczny na zjeździe Delegatów poszczególnych organizacji założycielskich powołał do życia Polski Kennel Klub - pierwszą w Polsce organizację kynologiczną o zasięgu ogólnokrajowym. Dnia 2 czerwca 1939 roku Polski Kennel Klub przystąpił do Międzynarodowej Federacji Kynologicznej - FCI.

 

Niestety, usystematyzowana kynologia w Polsce nie miała szansy rozwinąć skrzydeł, bowiem wybuch II Wojny Światowej (1 września 1939 roku) na długo przerwał wszelkie na tym polu prace. No cóż, powojenny obraz polskiej rzeczywistości był opłakany i tak, jak trzeba było odbudowywać niemal każdy dom cegła po cegle, tak również należało od podstaw rozpoczynać formowanie szyków na arenie kynologicznej.

 

Na szczęście osoby, które ocalały z zawieruchy wojennej nie zapomniały o swoim przedwojennym zamiłowaniu do myślistwa i/lub kynologii i w zasadzie tuż po zakończeniu działań wojennych podjęły one działania mające na celu reaktywowanie działalności zrzeszenia propagującego polskie łowiectwo, a także zrzeszenia promującego hodowlę psów rasowych.

 

Bez wątpienia ważną datą w historii polskiej kynologii jest dzień 5 maja 1948 roku, kiedy to na zebraniu organizacyjnym w lokalu Polskiego Związku Łowieckiego w Warszawie przy ulicy Nowy Świat 35 grupa miłośników psa rasowego doprowadziła do powstania organizacji kynologicznej o nazwie Związek Kynologiczny w Polsce (ZKwP), który jest kontynuacją dzieła kynologicznego rozpoczętego przez wojną i współcześnie uznawany jest za najstarszą organizację kynologiczną w powojennej historii Polski. Dzięki staraniom aktywistów ZKwP, na walnym zjeździe w Brukseli (14-15 czerwca 1957 roku), Związek Kynologiczny w Polsce został ponownie przyjęty do FCI. Współcześnie ZKwP nadzoruje nie tylko hodowlę psów rasowych w Polsce, ale także jest zaangażowany w szkolenie psów w różnych specjalnościach.

 

Obecnie „psi rynek” jest jednym z najprężniej rozwijających się w Polsce, a kynologia przeżywa prawdziwy renesans. Nie ma co ukrywać, w dużej mierze przyczyniła się do tego (w negatywnym rozumieniu tego wyrażenia) słynna już nowelizacja ustawy o ochronie zwierząt z 2012 roku. Zakaz sprzedaży psów z wyłączeniem hodowli zarejestrowanych w stowarzyszeniach zajmujących się hodowlą psów rasowych spowodował wysyp dziesiątek nowych klubów, które tak naprawdę niewiele mają wspólnego z prawdziwą kynologią, za to zainicjowały spore zamieszanie na polskiej arenie kynologicznej. W chwili obecnej prawie wszystkie psy oferowane są do sprzedaży z rodowodem... Jednak wartość tego rodowodu uzależniona jest przede wszystkim od przynależności związkowej hodowcy. Bez wątpienia związkiem, który najbardziej liczy się na polskim rynku kynologicznym jest ZKwP i to na nim się dalej skupimy.

 

Mimo iż hodowla psów rasowych nadzorowana przez ZKwP ma charakter amatorski, to bynajmniej nie należy jej w ten sposób definiować. Hodowla psów rasowych wymaga ogromnego zaangażowania, ale również wiedzy - tą można było do niedawna zdobyć jedynie ucząc się od doświadczonych kolegów, posiłkując się wiedzą wyuczoną na takich kierunkach, jak: biologia, weterynaria, zootechnika czy niektóre kierunki rolnicze i studiując we własnym zakresie dostępną literaturę kynologiczną.

 

Przełom nastąpił dnia 25 stycznia 2016 roku, kiedy to Senat Zachodniopomorskiego Uniwersytetu Technologicznego w Szczecinie podjął uchwałę o utworzeniu na Wydziale Biotechnologii i Hodowli Zwierząt kierunku „Kynologia”. To pierwszy tego typu kierunek w Polsce, skierowany do osób zainteresowanych chowem, hodowlą i użytkowaniem psów. Inżynierskie studia trwają 7 semestrów, odbywają się w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym. Studia II stopnia trwają 3 semestry i odbywają się w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym. Studia kończą się obroną pracy dyplomowej i egzaminem magisterskim

 

Warto również wspomnieć o podyplomowych studiach jakie od 2009 roku posiada w ofercie Wydział Biologii i Hodowli Zwierząt Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu tj. kierunku „Pielęgniarstwo i chów zwierząt towarzyszących”. Pielęgniarstwo zwierząt jest nowym, prężnie rozwijającym się kierunkiem studiów. Ponadto absolwenci tego wydziału będą znali wszystkie zagadnienia związane z chowem zwierząt towarzyszących, zgodnie z ich wzrostem i rozwojem od chwili urodzenia aż do śmierci. Program studiów obejmuje m.in. takie przedmioty, jak: chów i hodowla zwierząt towarzyszących, kynologia, anatomia i fizjologia zwierząt towarzyszących, choroby, profilaktyka, dogoterapia, socjalizacja zoopsychologia i inne. Można zatem napisać, ze studia podyplomowe na tym kierunku mogą być doskonałym pomysłem na poszerzenie wiedzy dla każdego zainteresowanego chowem i hodowlą psów rasowych.

 

Równie interesujący kierunek studiów I i II stopnia w swojej ofercie od 2013 roku posiada Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie tj. „Hodowla i ochrona zwierząt towarzyszących i dzikich”. Kierunek obejmuje zagadnienia dotyczące zwierząt utrzymywanych hobbystycznie (psy, koty, drób ozdobny, gady, płazy), hodowli zwierząt dzikich oraz szeroko rozumianej ekologii zwierząt i zoopsychologii. W programie studiów główny nacisk kładzie się na zasady prowadzenia hodowli zwierząt, warunki ich utrzymania oraz żywienia poszczególnych grup. Studenci zdobywają także wiedzę z zakresu bioróżnorodności oraz problematyki odnawiania i ochrony gatunków ginących. Celem studiów na tym kierunku jest wykształcenie fachowców, którzy będą posiadać wiedzę z zakresu nauk przyrodniczych, głownie zoologii, zoopsychologii oraz zagadnień chowu i hodowli zwierząt towarzyszących i dzikich.

 

Z kolei Uniwersytet Rolniczy w Krakowie od 2015 roku na  Wydziale Hodowli i Biologii Zwierząt proponuje studia I-go stopnia na kierunku Zootechnika, specjalność: „Hodowla zwierząt towarzyszących i egzotycznych”. Absolwenci tej specjalności uzyskują specjalistyczną wiedzę i kwalifikacje z zakresu chowu i hodowli zwierząt towarzyszących człowiekowi i egzotycznych; prowadzenia obiektów hodowlanych; zasad pielęgnacji zwierząt oraz podstaw szkolenia i wychowania zwierząt. Zajęcia obejmują, m.in. etologię, podstawy profilaktyki weterynaryjnej, dietetykę zwierząt, zoopsychologię, kynologię, felinologię, akwarystykę, chów i hodowlę ptaków ozdobnych, herpetologię, małe ssaki w hodowlach amatorskich oraz bezkręgowce w hodowlach amatorskich.

 

Można zatem napisać, że osoby zainteresowane kynologią, a szczególnie chowem i hodowlą psów rasowych mogą już zdobyć porządne wykształcenie. Ale nie tylko, bowiem ukończenie jednego z ww. kierunków studiów umożliwia podjęcie pracy również w innych dziedzinach szeroko powiązanych z psami, a więc także z kynologią. Ponadto organizowane są różne szkolenia zawodowe i kursy z szeroko rozumianej kynologii, które pozwalają poszerzyć wiedzę z różnych dziedzin zaliczanych do kynologii, a nawet stanowią przepustkę do zdobycia określonego zawodu czy umożliwiają wykonywanie nieformalnej profesji, która nie została jeszcze ujęta w spisie zawodów. W ostatnich latach, w obrębie kynologii rozkwitło wiele różnych dziedzin i specjalności, które prawdziwym miłośnikom psów rasowych pozwoliły połączyć przyjemne z pożytecznym.

 

Są wśród nich zarówno zajęcia o charakterze czysto hobbystycznym (np. sędzia wystawowy, czyli taki, który ocenia psy pod kątem zgodności ze standardem rasy podczas wystaw psów, czy sędzia do oceny pracy, który posiadając określoną specjalizację jest uprawniony do oceny pracy zgłoszonych do konkursów psów zgodnie z obowiązującymi regulaminami w danej konkurencji), jak i zawody, które umożliwiają osiąganie dochodów pozwalających na godne utrzymanie.

 

Toteż nie powinno nikogo dziwić, że część z nich zyskała w ostatnich latach dużą popularność, a wiele osób - miłośników psów - zamiast siedzieć za biurkiem w wielkiej korporacji woli łączyć pasję z zarobkowaniem i takie osoby realizują się w profesjach powiązanych z psami. Oto niektóre z nich:

  • lekarz weterynarii;

  • technik weterynarii;

  • dyplomowany pielęgniarz;

  • fryzjer zwierząt (z ang. dog groomer);

  • prezenter psów na wystawach (z ang. dog handler);

  • opiekun psów (z ang. dog sitter);

  • osoba wyprowadzająca psy na spacery (z ang. dog walker);

  • treser psów (instruktor szkolenia psów, instruktor fitnessu dla psów);

  • konsultant ds. żywienia (dietetyk psi);

  • zoopsycholog (behawiorysta, psycholog psi);

  • zoofizjoterapeuta (rehabilitant psów, masażysta);

  • pozorant;

  • przewodnik psa służbowego;

  • wykładowca na kursach (edukator, trener - przekazywanie wiedzy z zakresu chowu i hodowli psa rasowego oraz kynologii).

Osoby z zacięciem kynologicznym po ukończeniu określonych studiów, szkół średnich, pomaturalnych, szkoleń, bądź kursów mogą otwierać własną działalność lub mogą szukać zatrudnienia u innych. Gdzie można się zrealizować?

  • hodowla psów rasowych;

  • wystawy psów;

  • konkursy i pokazy wyszkolenia psów;

  • Związek Kynologiczny w Polsce;

  • hotel dla psów;

  • ośrodek szkoleniowy dla psów;

  • sklep zoologiczny;

  • salon groomerski i/lub spa dla psów;

  • schronisko dla psów;

  • Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami w Polsce;

  • fundacja działająca na rzecz psów;

  • zakład produkcji karm i/lub dodatków żywieniowych dla psów;

  • zakład produkcji kosmetyków, galanterii i/lub akcesoriów i/lub zabawek dla psów;

  • lecznica weterynaryjna;

  • poradnia zoopsychologiczna;

  • zakład rehabilitacji (zoofizjoterapii) psów;

  • poradnia żywieniowa (specjalista/doradca ds. żywienia psów);

  • ośrodki oferujące zorganizowane wakacje z psem, place zabaw lub sale do ćwiczeń;

  • transport psów;

  • wydawnictwa zajmujące się tematyką kynologiczną;

  • telewizja lub radio (programy poświęcone tematyce kynologicznej);

  • praca on-line w różnych dziedzinach (np. konsultacje ds. żywienia psów, sprzedaż różnych produktów, promocja);

  • przedstawiciel handlowy (sprzedaż produktów lub usług dedykowanych psom).

Warto również dodać, że specjaliści wykonujący z pozoru niepowiązane z kynologią zajęcia mogą połączyć przyjemne z pożytecznym. Do takich osób zaliczyć można m.in.

  • informatyków (tworzenie i utrzymanie stron internetowych hodowców psów i o charakterze kynologicznym);

  • grafików komputerowych (tworzenie wizytówek hodowli i miotów, loga hodowli, obróbka zdjęć, tematyczne grafiki);

  • prawników (specjalizacja w prawie z elementami kynologii i świadczenie usługi dla hodowców i posiadaczy psów rasowych);

  • fotografów (profesjonalna fotografia psów w studiu, plenerze i na wystawach psów);

  • artystów malarzy (profesjonalne obrazy, szkice psów);

  • pisarzy (książki i różne utwory o psach oraz tematyce kynologicznej);

  • dziennikarzy (artykuły z zakresu kynologii i psa rasowego, praca w programach telewizyjnych o podobnym charakterze).

Omawiając szeroko rozumianą kynologię nie sposób nie wspomnieć o szkoleniu użytkowym i sportach kynologicznych. Tak, miłośnicy psów rasowych, którzy nie pałają specjalną miłością do wystaw psów rasowych i utożsamiania hodowli psów rasowych jedynie z gloryfikacją walorów eksterieru poszczególnych ras mogą spełnić się w jednej z proponowanych dyscyplin zaliczanych do użytkowych bądź sportowych. Związek Kynologiczny w Polsce (ZKwP), realizując wyznaczone cele statutowe, potwierdza wagę i znaczenie szkolenia psów rasowych dla osiągnięcia jak najwyższego poziomu zarówno pod względem hodowlanym, jak i użytkowym.

 

W zależności od wyboru rasy i jej predyspozycji można wybierać w wielu różnych dyscyplinach (psy użytkowe (BH-VT, IGP  FH, IGP), psy pasterskie (IHT CS w stylu angielskim lub IHT TS w stylu tradycyjnym), charty (wyścigi chartów torowe oraz wyścigi terenowe - coursing), głównie dla psów ras zaprzęgowych (wyścigi psich zaprzęgów rozgrywane na dystansie typu sprint, średni i długi. Na śnieżnych trasach psy ciągną sanie, zaś w warunkach bezśnieżnych wózki trój i czterokołowe oraz hulajnogi. Osobnymi dyscyplinami są pulka i skijoring (a w warunkach bezśnieżnych bikejoring i canicross), zawody dummy (praca z sztucznym (tekstylnym) aportem) - głównie dla Retrieverów, agility (tor przeszkód), psy ratownicze (szereg różnych dyscyplin - pies tropiący, pies lawinowy, pies gruzowy), psy myśliwskie (szereg różnych dyscyplin), praca psów wodnych (praca wodna, czyli nieratownicze zawody), posłuszeństwo (szkolenie PT/PTT), obedience (posłuszeństwo sportowe) czy mondioring - sprawdzenie stopnia wyszkolenia psa). Pieczę nad szkoleniem psów z ramienia ZKwP sprawuje Główna Komisja Szkolenia Psów.

 

Dużą popularnością cieszą się również inne dyscypliny, które nie są jeszcze objęte patronatem ZKwP, jak: taniec z psem, frisbee (aportowanie wyrzucanego talerzyka plastikowego), flyball (konkurencja z piłką wyrzucaną z maszyny), dogtrekking (spacer, marsz lub bieg z psem, również turystyka górska), weight pulling (przeciąganie ciężarów - głównie dla ras bullowatych).

 

Sporty kynologiczne i szkolenie użytkowe zostały opracowane i oparte na pracy psa bez fizycznego przymusu i bez stosowania jakiejkolwiek przemocy wobec zwierząt. To w pełni etyczne, wykorzystujące naturalne chęci psów do współpracy z człowiekiem i wspólnej zabawy szkolenia. Sprawiają zatem wielką radość zarówno psu, jak i jego właścicielowi. Sporty kynologiczne cieszą się obecnie dużym zainteresowaniem i są popularne niemal na całym świecie.

 

Odrębnych kilka słów należy poświęcić kynologii nadzorowanej przez Polski Związek Łowiecki (PZŁ), gdzie pies staje się głównym kompanem myśliwego. Mając na uwadze kryterium użytkowości psów myśliwskich oraz sposób w jaki mogą one poprzez swoją pracę skutecznie wesprzeć myśliwego podczas polowania wyróżnia się w Polsce zwyczajowo kilka ich specjalności. We wspomnianym podziale wyszczególnić można następujące grupy psów: legawce (wyżły), płochacze, tropowce i posokowce, dzikarze, norowce, aportery, gończe oraz charty. Różne rasy psów zaliczane do poszczególnych grup FCI (poza grupą I, II, IX i X) szkolone są w określonych specjalnościach, a następnie wykorzystywana użytkowo. PZŁ organizuje próby pracy i konkursy psów myśliwskich. Warto dodać, że ZKwP współpracuje z PZŁ w zakresie wielokierunkowego szkolenia i użytkowania psów ras myśliwskich.

 

Kynologia nierozerwalnie związana jest również ze służbami mundurowymi. Psy służbowe od dziesięcioleci pracują w wojsku, straży granicznej, straży pożarnej, policji, służbie więziennej, straży ochrony kolei lub wydziale kontroli celnej. Odpowiednio selekcjonowane i szkolone pełnią różnorodne zadania. Każdy wyszkolony pies ma wykwalifikowanego opiekuna-przewodnika, który współpracuje z psem w celu pomyślnego wykonania powierzonego im zadania, a także zapewnia psu opiekę i dba o jego wyszkolenie.

 

Kynologia powiązana jest również z psami serwisowymi, czyli takimi, które są szkolone do wykonywania zadań specjalnych np. pies terapeuta, pies serwisowy osoby z niepełnosprawnością, pies przewodnik osoby niewidzącej bądź niedowidzącej, pies sygnalizujący osoby chorej na cukrzycę czy epilepsję, a także pracujący z osobą niesłyszącą, czy asystent osoby poruszającej się na wózku lub o kulach. Równie duże zainteresowanie wzbudza dogoterapia, czyli terapia z udziałem psa. Dogoterapia wykorzystywana jest m. in. w terapii osób z autyzmem, zespołem Downa, niepełnosprawnością intelektualną.

 

Jak widać współczesna kynologia, czyli nauka o psie, to pojęcie bardzo szerokie - obejmuje wszystko co z psami jest związane, a w ostatnim czasie przechodzi prawdziwe odrodzenie. Co prawda miłośnicy psów rasowych utożsamiają ją głównie z hodowlą psów rasowych, szkoleniem psów i sportami kynologicznymi, jednak po przeczytaniu tego artykułu już wiedzie, że jest to tylko wąski wycinek definiowany jako kynologia.

 

W poczet zajęć powiązanych z kynologią można także włączyć różne formalne i nieformalne profesje, które są z nią mniej lub bardziej utożsamiane. Można zatem śmiało napisać, że miłośnik psów, który zechce związać swoją przyszłość z psami poszerzy grono kynologów i znajdzie coś, co pozwoli mu zrealizować się hobbistycznie i/lub zawodowo w szeroko rozumianej kynologii.

 

Kynologiem bez wahania nazwiemy hodowcę psów rasowych, wykwalifikowanego sędziego wystawowego lub prób pracy, tresera opiekuna, czy przewodnika psów. Nie mniej jednak każdy, kto posiada psa, w jakiś sposób zgłębia tajniki kynologii i po części również jest kynologiem. Tak, ilekroć pomyślisz o tym, czym nakarmić swojego psa, jaką zastosować profilaktykę przeciwpasożytniczą lub wówczas, gdy zabierasz go na szkolenie, pogłębiasz szeroko rozumianą wiedzę z zakresu kynologii, czyli nauki o psie.

 

Redakcja Portalu "Świat Czarnego Teriera"

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768