O Rasie

Pochodzenie

Zdrowie

Żywienie

Psychika

 Szkolenie

Hodowla

Szczenięta

Pielęgnacja

Wystawy

Statystyka

Biblioteka

Ranking

Galeria

Kynologia

Prawo

Pobieralnia

S.O.S

Rozmaitości

Linkownia

 

Międzynarodowe strategie hodowlane FCI

 

 

1. Wprowadzenie.
Celem hodowli psa rasowego powinny być  psy funkcjonalne, zdrowe o budowie i psychice typowej dla danej rasy, takie które mogą wieść długie i szczęśliwe życie, zarówno dla samych siebie, jaki i z korzyścią dla ich właściciela oraz społeczeństwa.

 

Hodowla powinna być prowadzona w taki sposób, aby promować zdrowie i dobrostan potomstwa oraz suki. Wiedza, uczciwość i współpraca, zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym, stanowią podstawę zdrowej hodowli psów. Należy zachęcać hodowców do przykładania wielkiej wagi, zarówno do doboru par do rozrodu, jak i do selekcji poszczególnych osobników hodowlanych. 


Członkowie FCI i kraje partnerskie powinni prowadzić programy edukacyjne dla hodowców, najlepiej by szkolenia odbywały się co roku. Edukacja dla hodowców powinna być rekomendowanym działaniem, a nie odgórnie narzuconym wymogiem uwzględnionym w programach hodowlanych, ponieważ może to doprowadzić do zmniejszenia genetycznej różnorodności w rasie, jak też może skutkować wyłączeniem z hodowli doskonałych przedstawicieli danej rasy. Ponadto może również zakończyć się ograniczeniem współpracy z sumiennymi hodowcami. Hodowcy i kluby ras powinni być dopingowani do współpracy z naukowcami w kwestiach dotyczących chorób genetycznych, by zapobiegać łączeniu psów z linii, które to połączenia będą owocowały otrzymywaniem chorego pogłowia.


Każdy pies używany do hodowli lub przebadany pod kątem chorób dziedzicznych musi być trwale oznakowany (chipem lub tatuażem).
Hodowcy powinni traktować standard rasy jako wykładnię specyficznych cech rasy, należy unikać przesady (przerysowań cech).

 

2. W hodowli powinny być wykorzystywane tylko psy funkcjonalnie i klinicznie zdrowe, o typowej dla danej rasy budowie; tj. tylko takie psy, które nie cierpią na żadną poważną chorobę lub upośledzenie funkcjonalne.

2.1 Jeżeli do hodowli używani są bliscy krewni psa cierpiącego na jakąś chorobę dziedziczną lub upośledzenie funkcjonalne, powinni oni być kojarzeni jedynie z psami z linii wolnych od tej choroby/upośledzenia funkcjonalnego, bądź linii o niskim ryzyku wystąpienia tej choroby/upośledzenia funkcjonalnego. Jeżeli tylko są dostępne testy DNA dla danej choroby/upośledzenia funkcjonalnego, stado hodowlane powinno zostać przebadane, w celu uniknięcia skojarzenia ze sobą dwóch nosicieli (patrz punkt 5).

2.2 Należy unikać kojarzeń, co do których (zgodnie z dostępnymi informacjami wiadomo), że zwiększają ryzyko wystąpienia poważnych chorób czy funkcjonalnej niesprawności lub upośledzają potomstwo.

2.3 Do hodowli mogą być używane jedynie psy o odpowiednim temperamencie - typowym dla rasy. To oznacza, że w hodowli powinny być wykorzystywane psy nie wykazujące oznak zaburzeń behawioralnych przejawiających się nadmiernymi reakcjami lękowymi, bądź agresywnym zachowaniem w nie sprowokowanej sytuacji, bądź sytuacji, którą można uznać za typową dla psa.

3. By zachować, a najlepiej by rozszerzyć różnorodność genetyczną w rasie, należy unikać wielokrotnego krycia jednym samcem (z języka angielskiego - matador breeding) oraz intensywnego krycia w pokrewieństwie (inbredu). Kojarzenia kazirodcze pomiędzy rodzeństwem, matką i synem czy ojcem i córką nigdy nie powinny być praktykowane. Zgodnie z ogólną rekomendacją, potomstwo żadnego psa nie powinno przewyższać ekwiwalentu 5% ilości szczeniąt zarejestrowanych w populacji rasy w okresie pięciu lat.  Na wielkość populacji ras należy patrzeć nie tylko na poziomie krajowym, ale także międzynarodowym, szczególnie w przypadku ras z niewielką liczbą osobników.

 

4. Wyniki badań przesiewowych (pozytywnych lub negatywnych) pod kątem klinicznym chorób poilgenetycznych powinny być dostępne w otwartych rejestrach. Wyniki powinny stanowić narzędzie pomocnicze przy prowadzeniu selekcji i doborze par do rozrodu. 

4.1 W miarę możliwości, wartości hodowlane oparte na wynikach badań przesiewowych powinny zostać skomputeryzowane, tak aby selekcja materiału hodowlanego w oparciu nie tylko o wartość fenotypową, ale również poprzez oszacowanie genotypu była łatwiejsza. Zasadniczo szacunkowa wartość hodowlana potomstwa z planowanego połączenia powinna być lepsza, niż średnia dla rasy.

4.2 Wykonanie badań przesiewowych powinno być zalecane tylko dla tych chorób i ras, gdzie choroba ma poważny wpływ na funkcjonalne zdrowie psów.

5. Rezultaty testów DNA opracowanych do identyfikacji chorób dziedzicznych powinny być wykorzystane w celu eliminowania z hodowli chorych psów, niekoniecznie w celu samego wyeliminowania choroby. Psy, które są nosicielami (heterozygoty) choroby dziedziczonej recesywnie, powinny być kojarzone tylko ze zbadanymi psami, nie niosącymi w genotypie alleli tej choroby. 

6. Każdy pies powinien być w stanie rozmnażać się w sposób naturalny. Sztuczne zapłodnienie nie powinno być stosowane, by zwalczać fizyczną impotencję psa. Suka powinna być wykluczona z dalszej hodowli, jeżeli wady budowy anatomicznej i/lub odziedziczona inercja macicy sprawią, że będzie ona niezdolna do naturalnego porodu, a także wówczas, gdy w wyniku zaburzeń psychicznych oraz  agalakcji (bezmleczności lub skąpej ilości mleka), nie będzie w stanie zaopiekować się narodzonymi szczeniętami.

7. Problemy zdrowotne, których nie można zdiagnozować za pomocą testów DNA lub programów badań przesiewowych, powinny być w równym stopniu uwzględnione w programach hodowlanych właściwych dla rasy.

 

8. Zasadniczo program hodowlany nie powinien wykluczać więcej niż 50% pogłowia rasy; stado hodowlane powinno być wybierane z z lepszej połowy populacji danej rasy.

9. Podstawą każdej hodowli musi być odchów szczeniąt łączący prawidłowe żywienie, ekspozycję środowiskową, stymulację ze strony matki, hodowców i innych osób, w celu uzyskania odpowiedniej socjalizacji szczeniąt i prawidłowej reakcji na różne bodźce.

Więcej szczegółów dotyczących zdrowego hodowania psów zostało przedstawionych w FCI International Breeding Rules, tj. w Międzynarodowych Zasadach Prowadzenia Hodowli FCI oraz w FCI Standing Orders tj. Dyrektywach FCI (Artykuł 12 - Code of Breeding Ethics tj. Kodeks Etyki Hodowlanej).

Te strategie zostały przyjęte przez FCI Breeding Commission (FCI Komisja Hodowlana) w Naples, 23 maja 2009.
Dokument został zatwierdzony przez FCI General Committee (FCI Komitet Generalny) w Madrycie, w lutym 2010.

tłumaczenie Katarzyna Sokólska
ze strony www.fci.be

 

 

 

 

Copyright by Świat Czarnego Teriera. All Rights Reserved.

Kopiowanie ze strony zdjęć, grafiki, treści i innej zawartości Portalu Świata Czarnego Teriera, bez zgody właściciela jest zabronione.

Projekt i wykonanie Narodziny Gwiazdy

Stronę najlepiej oglądać w rozdzielczości 1024 x 768